|
|
DE POSTDUIF
Nieuwsblad van De Ark
Gemeenschap Gouda
Nr. 3 Oktober 2008
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
4 november |
Gemeenschapsavond |
|
3 december |
Gemeenschapsavond en
Sinterklaasviering |
-------- voorwoord --------
BAKENS
VERZETTEN
Bakens
verzetten doe je met elkaar. Als gemeenschap verzet je met elkaar de bakens.
We blijven koersen op samenzijn en gemeenschap vormen ook in woelige baren.
Dit heb ik mogen ervaren in de afgelopen maanden. Je verbonden weten.
God van
Liefde ik wil U vragen bij ons te zijn wanneer wij onbewust het ‘verkeerde’
doen.
Ik wil
U vragen ons de genade te schenken om ons open te stellen voor het Goede
inzicht.
Wilt U
ons geduld en liefde schenken om elkaar de ruimte en tijd hiervoor te geven.
Wilt U
in onze gemeenschap zijn als wij de kracht nodig hebben om te kunnen inzien
wanneer wij ons bewust worden, en op weg willen gaan naar het Goede.
Wilt U
bij ons zijn wanneer wij bewust willen werken aan ons vernieuwde inzicht.
Wilt U
ons de genade schenken U te danken wanneer wij het onbewuste met Uw hulp
bewust hebben mogen maken.
Wilt U
ons blijven omhullen en ons beschermen om van wat tot bloei gekomen is te
genieten en op weg te willen zijn met elkaar, waarin eenieder van Uw genade
en de genade van elkaar afhankelijk is.
Dit is
een van de vele vruchten van leven in en met onze Gemeenschap. Het leren
ontvangen van de ander. Vooral de huisgenoten en werkmakkers veroorzaken deze
beweging. Ik heb van mijn dochter Jonna geleerd wat de betekenis van
ontvangen kan zijn.
Ik wil
deze postduif openen met in het kort het boven geschrevenen te vereenvoudigen
tot ons schitterende Gemeenschapslied.
Corrie de Graaf
Gemeenschapsverantwoordelijke
Gemeenschapslied
’t ben ik, ’t ben ik, ’t ben ik die aan
gemeenschap bouw
’t ben ik, ’t ben ik, ’t ben ik die aan
gemeenschap bouw
’t ben ik, ’t ben ik, ’t ben ik die aan
gemeenschap bouw
’t ben ik die aan gemeenschap bouw … (la la la …)
zwemmen
over het water, zwemmen over de zee
we
bouwen met z’n allen aan gemeenschap mee
zwemmen
over het water, zwemmen over de zee
we
bouwen met z’n allen aan gemeenschap mee
’t ben jij, ’t ben jij, ’t ben jij die aan
gemeenschap bouwt
’t ben jij, ’t ben jij, ’t ben jij die aan
gemeenschap bouwt
’t ben jij, ’t ben jij, ‘t ben jij die aan
gemeenschap bouwt
‘t ben jij die aan gemeenschap bouwt …
’t zijn wij, ’t zijn wij, ’t zijn wij die bouwen
allen saam
’t
zijn wij, ’t zijn wij, ’t zijn wij die bouwen allen saam
’t zijn wij, ’t zijn wij, ’t zijn wij die bouwen
allen saam
’t zijn wij die bouwen allen saam …
-------- nieuws uit manna --------
|
|
Ik ben bij de truckersdag
geweest. Het was heel leuk om daar naar toe te gaan. Het was een goede dag
voor allemaal. Het was een bijzondere dag met een mooi zicht vanuit de vrachtauto. |
|
|
Joeri was een weekend alleen
met Harry en Thea in Manna: “Naar de kinderboerderij geweest en paarden
gezien, varkens, konijnen en
kippen. Chinees gegeten. In Haastrecht geweest in de kerk. Kippen
gevoerd. Kamer schoon gemaakt. Muziekje geluisterd.” |
|
|
Walter was jarig. Ton,
Francoise, Louise, Koen en Corinna zijn op bezoek geweest. We zijn wezen
wandelen en fietsen. Walter mocht bij de wandelgroep altijd de richting
aangeven. Dus we zijn lekker door de wijk gelopen. Daarna gingen we
Walter's lievelingsprogramma TicTac kijken met chips en drankjes erbij. We
hebben patat en frites gegeten. En Walter kreeg later zo veel cadeautjes,
dat die niet meer kon stoppen met glimlachen. |
|
|
Het gaat goed met mij. Vroeger
was ik ziek. Maar God heeft mij eruit getrokken. Enkele weken geleden heb
ik de ziekenzalving mogen ontvangen. Ik merk hoe ik erdoor gesterkt ben en
dat het nog doorwerkt. Daar ben ik dankbaar voor. |
|
|
Ik had een operatie bij de
operatiekamer (20 oktober). Ik heb een prikkie gehad in de hand, dat was
een verdoving. Ze hebben de bult op mijn hoofd weggesneden. Limmie kwam
naast mij zitten in het ziekenhuisbed. Na de operatie kregen we brood met
kaas, worst en melk. Op mijn hoofd was het helemaal
rood, nu gaat het beter. |
|
|
Ik ben Lisa, de nieuwe
vrjiwilligster in Manna sinds september en ik ben al jarig geweest.
Daardoor heb ik voor de eerste keer mijn verjaardag niet thuis met mijn
familie gevierd. Maar dat was echt niet erg, omdat de mensen in de Ark zo
lief met mij zijn, dat ik echt blij was met mijn nieuwe arkfamilie te kunnen vieren. Het was een heel
leuke dag met cadeautjes, lekker eten en appeltaart. Van s'ochtends tot
s'avonds heb ik alleen leuke dingen ervaren. Dank jullie wel!! |
|
|
Esther heeft haar verjaardag
gevierd. Haar ouders hadden een heel leuk idee: we zijn naar een
pannekoekenrestaurant gegaan, op de fiets of lopend. Dat was op zich echt
leuk. Maar helaas zijn daar sommige dingen mis gegaan en zijn we ook nog
Rendy op de weg terug kwijt geraakt :-( Maar terug in Manna was het echt gezellig. Esther was
blij met haar leuke cadeautjes en de appeltaart. Vond je je verjaardag wel
leuk Esther, ook met die pannenkoekenramp? “JJJJJJJJJJJJJJA!” Nou, gelukkig
:-) |
En tot slot willen we graag al onze vrienden van
Manna in het zonnetje zetten, die ons altijd weer bezoeken of helpen.
Dankjewel
Irene voor de leuke Frans
Bauer-avond. We verheugen ons op de volgende.
Dankjewel
Ans voor alle weekenden die je met
ons meeleeft. Dat vinden we heel gezellig.
Dankjewel
Jetty dat je altijd weer zo lekker
voor ons kookt.
Dankjewel
Wietske dat je het leuk bij ons
vindt, dat je ook zo erg van de Dimiva Disco houdt en dat je ons helpt
schoonmaken.
Dankjewel
Gerdine en Cobie, dat jullie nog steeds af en toe bij ons langs komen om bij
te praten en om samen iets leuks te doen. Gerdine ook bedankt voor het
repareren van onze fietsen!
Dankjewel
Corinna, Sven en Kathrin, dat
jullie er zijn als we heel vertwijfeld iemand zoeken om te koken of om even
een beetje te helpen in Manna als we het niet zien zitten.
|
|
Hoi lieve mensen, Ik was op bezoek bij de Ark Tirol in Oostenrijk (8 t/m
14 september 2008), die twee huizen in verschillende dorpen en een klein
Ateljee heeft. En omdat ik het heel fijn vond, dat ik dat mocht doen en het
daar ook best leuk was, hier een klein bericht van wat ik er allemaal heb
beleefd: |
|
||
|
|
|
|
||
|
DAG 1
|
Met de trein richting
Oostenrijk door heeeeeel veel tunnels. Omdat er bergen op de weg waren. 's Avonds gedacht 'Wat regent
het hard hier.' Maar nee, het was de rivier naast het Arkhuis. Wat een
herrie zeg! Elke Maandagavond wordt hier
nog meer herrie gemaakt. Dan is het liedjesavond met veel instrumenten
erbij. Nou, wat vinden jullie van een avond met hollandse liedjes? |
|
||
|
DAG 2
|
Met twee huisgenoten en een
assistente gewandeld. Puuh, die bergen zijn stijl! 's Middags wordt in de
Arkhuizen warm gegeten en 's avonds gewoon een boterham. Na de lunch gaan
de huisgenoten op hun kamers ontspannen. Gewerkt wordt 's ochtends van 10
tot 12 uur en 's middags van 16 tot 18 uur. Het Ateljee is ietsepietsie
klein. Maar toch maken ze daar een heleboel: kaarsen, pottenbakken, papier
uit oude kranten, kaarten, vloerkleden, tekeningen, t-shirts ... Om de dinsdag en donderdag goed
af te sluiten, wordt op die avonden tv gekeken voor wie zin heeft. |
|
||
|
DAG 3
|
Ach, lieve Nederlanders, Wat is
het stevige oostenrijkse brood smakelijk! Net als het duitse. Mmmmmmmmmh. En op woensdag bakken ze dat
hier in de keuken helemaal zelf. Verrukkelijk! Ach, en wat is het leuk net
zoals de huisgenoten 's middags even te Chrrrrrrrrrrrrr..... Trouwens: ze hebben in
Oostenrijk ook een Jostiband. Maar alleen met 5 mensen en ze heet ook
anders: FBEI. Die speelden op een boekpresentatie in Innsbruck. De
huisgenoten van de Ark deden een mime. Nou, die zijn net zo goed als wij. |
|
||
|
DAG 4
|
Niet te geloven. De eerste huisgenoot
zit hier pas 8:15 uur aan de ontbijttafel. Dan zitten Rendy en Willie al
lang in de taxi naar hun werk. Vandaag was ik bij de Basale
Groep. Daar gaan 3 huisgenoten heen, die een rolstoel gebruiken. In die
groep gaan ze veel met hun zinnen beleven, zoals dingen voelen, proeven,
muziek luisteren, op een grote bal liggen ... En nu komt het: 's middags ben
ik op een berg geklommen, die 2066m hoog was, de Padauner Kogel. Daar was
ik behoorlijk aan het zweten. Boven kon ik heel ver kijken, net een beetje
als een vogel. En het was heel rustig en vredevol daar boven. |
|
||
|
DAG 5
|
Hoi lieve werkmakkers van 't
Ateljee. Jullie collega's in Tirol gaan ook zwemmen op vrijdagochtend. Ze
moeten wel een half uur rijden naar Innsbruck. En omdat het zwemmen met
jullie zo leuk is, ben ik gewoon mee gegaan. Het was net zo gezellig als in
de Tobbe. 's Middags heb ik Innsbruck
bekeken. Een hele leuke stad met ongelooflijk hoge bergen er omheen. |
|
||
|
DAG 6
|
We zijn naar een boerderij
geweest. Die ligt hoog in de bergen. Dus we konden alleen maar met de auto
daar naar toe. Bij de boer haalt de Ark yoghurt en melk, net zoals wij de
kaas en melk bij de zorgboerderij in Gouda. 's Avonds hebben we in het
Arkhuis de film “Ratatouille”gekeken. Leek wel op een kleine bioscoop. Ze
hebben hier namelijk een slim apparaat: een beamer. Verder moest ik deze dag
uitrusten van mijn spierpijn van het berg beklimmen, zwemmen en de
stadswandeling. |
|
||
|
DAG 7 |
Weer terug door al die tunnels
tot Gouda. |
|
||
En wat blijft nu ik terug ben in Nederland?
Het
gevoel, dat de Ark een plek van welkom is. Geeft niet naar welke Ark je toe
gaat, je krijgt gemakkelijk een gevoel van thuis zijn. De mensen zijn
vriendelijk, open en je mag zijn zoals je bent. Daar wordt ik me weer heel
erg bewust van de waarde van de Ark en het verschil dat ze in de samenleving
maakt.
Maar
het herinnert me ook eraan, iedereen bij ons open en vriendelijk te
verwelkomen, omdat dit zo'n leuk gevoel maakt bij de ander en ook bij mij.
ZOEK EN VINDT
|
|
Walter heeft al een
wandelvriend voor één dag per maand gevonden. Dat vinden we geweldig. Maar
ook een tweede dag een lange wandeling te kunnen maken zou nog fijner zijn.
Dus als je ook zo
wandelenthousiast bent als Walter Timmer, dan graag bellen bij Arkhuis
Manna 559509. |
|
|
We vinden het de laatste tijd
best lastig, liefde voor onze kantoor-computer in Manna te voelen. Die gaat
elke dag ietsje langzamer. Nu heeft Dorothea een duitse computer met veel meer opslagruimte, maar we
weten niet goed hoe we deze aan de nederlandse taal kunnen wennen. Hij laat
zich helaas niet zo gemakkelijk modificeren. Dus, ben jij een flinke
computervriend en hou je van een uitdaging, wees dan niet bang 559509 te
bellen en help ons de liefde weer te laten stromen. |
|
|
Er was ooit een meid, die kreeg
een Didgeridoo als verjaardagscadeau. Maar helaas leerde ze nooit het te
bespelen. Bij zo'n moeilijke naam lijkt ook het spelen ingewikkeld. Dus
besloot ze het te verkopen, wat niet minder ingewikkeld is, als je niet
weet hoeveel je ervoor kan vragen en welke toonhoogte het heeft. Dus als er
enkele zulke mensen daar buiten zijn, die er wel verstand van hebben, dan
graag Dorothea in Manna bellen 559509. |
------nieuws uit het ateljee --------
Even voorstellen…
Hallo,
mijn naam is Dieke Rietkerk, en ik werk sinds augustus op dinsdag, donderdag
en vrijdag in het Ateljee als nieuwe assistent. Ik had van de Ark gehoord via
de boeken van Henri Nouwen. Toen ik op zoek was naar een nieuwe uitdaging ben
ik hier in Gouda eens komen kijken, en dat is goed bevallen! Ik ben aan deze
baan begonnen tegelijk met een nieuwe opleiding, creatieve therapie, aan de
Hogeschool Utrecht. Erg leuk!
Voordat
ik hier kwam werkte ik in een verpleeghuis in Rotterdam Zuid, eerst op het
secretariaat en later als activiteitenbegeleider voor de bewoners,
dementerende ouderen en bewoners met het syndroom van Korsakov. Erg boeiend
en op sommige punten een goede voorbereiding op het werken hier. Ook heb ik
daarvoor een poosje in Afrika gewerkt, voor een alfabetiseringsproject.
Ik woon
in Schiedam, ben getrouwd met Marcel, en we hebben geen kinderen. In mijn
vrije tijd hou ik erg van lezen en stiekem ook van televisie kijken
(actualiteiten, detectives). Verder schilder ik een beetje en houden Marcel
en ik samen van wandelen en reizen.
Ik ben
onder de indruk van de visie van de Ark als het gaat om gelijkwaardigheid en
wederkerigheid, en ik maak dat ook dagelijks in de praktijk mee. Tegelijk zie
ik het als een uitdaging om te helpen bouwen aan structuur in de dagelijkse
gang van zaken. En last but not least, ik geniet van de omgang met de
makkers!
Nog meer nieuwe gezichten…
Ik ben
niet de enige nieuweling hier de laatste tijd! Vorige maand hebben we
afscheid genomen van Toop, hij is “meester” geworden op de bevriende
Ark-school.
Als nieuwelingen
hebben we verwelkomd invalster Karin
(wisselende dagen), vrijwilligster Karen
(vaak op vrijdagen, slechts een letter verschil!) en vrijwilligster Ineke (op
dinsdagen). Ook de werkmakkers zijn uitgebreid met twee stagiaires: Daniel op
donderdag en Cees op donderdag en vrijdag, allebei van de Ark school. Over
deze andere nieuwelingen wellicht een volgende keer meer!
Marjon
zal vanaf november in verband met haar zwangerschap op verlof zijn. Esther
van Iterson zal in die maanden Marjon vervangen in het Ateljee. Daar zijn wij
heel blij mee. Esther woont in Gouda, is getrouwd en heeft 1 kindje. Zij
heeft de opleiding activiteitenbegeleiding gedaan en heeft ook al ervaring
opgedaan bij een andere AC.
Per 1
januari komt Ellen van de Kreeft voor 3,5 dag het team van het Ateljee
versterken. In de volgende nieuwsflits zal zij zichzelf aan jullie
voorstellen!
Wij
zijn heel dankbaar voor al deze mensen die zich willen verbinden aan het
Ateljee!
Vooruitblik naar de decembermaand
Kom
vooral eens kijken in ons “ winkeltje” ! We hebben leuke verjaardags-
Sinterklaas- en Kerstkadootjes, en wie weet tussen Kerst en Oud en Nieuw
kerstrozen in de unieke, handbeschilderde Ateljee-bloempotten!
----nieuws uit de waterput --------
We hebben afscheid genomen van Susi en Anna, maar Timo uit
Duitsland verwelkomd als assistent. Anna is een half jaar studeren in
Duitsland en in het nieuwe jaar zien we haar vast weer terug.
De harde kern van het team is nu
Darek, Gosia en Cécile. Daarnaast komt Wietske (voorheen Manna) ons nu
versterken als buddy voor Linda.
Ook hebben we een maand hulp
gehad van Timo uit Nederland. We hebben dus een Timo 1 en Timo 2....
De bezetting is een beetje krap,
maar we redden het. We krijgen nu ook wat hulp van Tonny, die voorzichtig de
draad aan het oppakken is. Ieder die ons wil komen helpen, vooral in het
weekend, is zeer welkom.
Wandelen met Linda, koffie
drinken met Ferd, koken, etc...
Sven en Kathryn kwamen op bezoek
en namen bij wijze van verassing Linda, Frits en Ferd mee naar Sea-Life in
Den Haag.
Linda is bij de tandarts
geweest en is sindsdien weer vrolijk en ontspannen. Ferd heeft het
een beetje moeilijk met alle wisselingen in het team. We hopen dat hij gauw
zijn draai weer vindt.
Frits is een tevreden man: hij
volgt zijn vaste ritme. Hij is gelukkig in de tuin (zagen) en in het
Ateljee (schuren). Zoals altijd verheugd hij zich op de grote weekenden: twee
nachtjes slapen. Martien is ook gelukkig in het Ateljee en op schilderles,
vrijdag. Hij vindt het heerlijk om mooie dingen te maken en de assistenten te
helpen met koken. Bart heeft onlangs zijn verjaardag gevierd, met Bob en
Minnie die kwamen koken. Het was een gezellige avond.
Binnenkort gaat iedereen naar het
Dolfinarium in Harderwijk, om Linda's verjaardag te vieren: ook haar ouders
Ton en Nel gaan mee. Het wordt vast een gezellige en spetterende dag.
Cécile is in dezelfde week op een
retraite voor lange termijn assistenten in Orval, België.
Hierna gaat Gosia genieten van
een welverdiende vakantie. Zij is geslaagd voor haar inburgeringscursus!
Gefeliciteerd... Je hebt er hard voor gewerkt.
Cas heeft zijn 10-jarig jubileum
gevierd en we hebben hem met zijn allen een kookboek aangeboden. We kunnen
niet wachten om van alle nieuwe recepten te smullen, maar voorlopig doet Cas
het vanwege zijn gezondheid even wat rustiger aan.
De plannen voor het nieuwe huis
zijn ingediend bij de gemeente. Nu maar afwachten; ondertussen fondsen werven
en vervangende woonruimte zoeken. Een aantal ouders zetten zich daarvoor in.
Corrie pakt de draad weer op, maar tijdens haar afwezigheid hebben we veel
steun gehad van Willem en José.
Kortom, er gebeurt te veel om op
te noemen:
nooit een saai moment en de tijd
vliegt.
Ondertussen genieten we van het
mooie herfstweer en de prachtige kleuren.
Voor we het weten is het
december: Sint, Kerst, Oud en Nieuw en niet te vergeten Ferd's verjaardag,
die dit jaar alweer 66 wordt. Darek gaat dan voor het eerst sinds jaren op
bezoek bij zijn familie... 
Eerst gaat hij nog een 6-weekse
mini-opleiding voor begeleiders bij Gemiva volgen en in het nieuwe
jaar start hij met zijn échte school.
---- Verjaardag ----
Jean Vanier, de stichter van de Arkgemeenschap,
werd op 10 september 2008 80 jaar!!!
HARTELIJK GEFELICITEERD!! Een prachtig Jubileum.
-------- de Viering --------
Huis
van dienen en genezen en onze beleving.
Op
zaterdagmiddag 27 september hebben wij, Marijke, Anne, Aat en Lisette (de zus
van Anne) een fijne viering mogen meemaken in de kapel van de katholieke
begraafplaats.
Terwijl
de zon de kapel in het licht zette, kwamen de mensen door de grote deur naar
binnen. Anne reikte de liturgie aan iedereen uit waarna men ging zitten op de
uitnodigende stoelen.
Het
openingslied ging over samen; samen met z’n allen beter leven. Samen zoals we
daar zaten onder de begeleidende gitaarklanken van Dorothea was het fijn om
dit te mogen zingen, ieder op zijn/ haar eigen wijze.
De
warmte die niet alleen van de zon kwam, maar ook door de mensen die in de
kapel hun geloof in een goede wereld op een vreugdevolle manier uitten en
beleefden. De mime door de aanwezige makkers, die hier hard op geoefend
hebben in het Ateljee was een genoegen om te zien.
We
hebben het samenzijn met alle anderen die de viering meevierden ervaren als
een warme deken. Het was onze eerste keer dat wij op deze manier met de
mensen van de Arkgemeenschap, de makkers, assistenten en vrijwilligers en
andere betrokkenen zo’n fijne viering hebben mogen meemaken.
De
wijze waarop Mariëtte van haar missie naar India vertelde was erg beeldend
met haar versie van: “Ik ga op reis en
neem mee.”
Eigenlijk
willen we met dit verhaal een ieder warm maken voor een volgende viering met
de mensen van de Arkgemeenschap. Samen, met z’n allen, kunnen we de wereld
een stukje beter maken want weet dat we allemaal, wie of wat we ook zijn,
waar we wel of niet in geloven, van waarde zijn.
-------- Nieuws uit India -----
India,
het land van rijkdom en armoede…
Op de
laatste gemeenschapsmaaltijd heb ik een aantal van jullie verteld dat ik als
afgevaardigde van onze gemeenschap naar een ontmoetingsweek van de
Internationale Ark zou gaan. Het was een prachtige viering in de kapel,
waarin ik mij heel gedragen voelde. De mooie ketting die ik kreeg, is hiervan
een mooie herinnering en ik kijk er nog vaak naar.
Twee
dagen later was het al zover en vloog ik naar Delhi. Daar ontmoette ik
Marleen & Markus (Ark Antwerpen) Chris (Ark Moerkerke) Gery (Brussel)
Jean-Francois (Ark Aywaille) en Isabelle (oud-assistent Antwerpen) Met elkaar
hebben we veel gezien en geproefd van Delhi.
India
is weliswaar een land waar veel armoede heerst, maar in de week heb ik ook
zoveel rijkdom gezien. De gastvrijheid naar anderen, het zorgen voor je familie
en vrienden, het gericht zijn op God en het vieren van het leven, het zijn
zoveel dingen waar wij in Nederland, Europa en zeker ook in onze Ark van
kunnen leren.
En dan
de ontmoeting met de Internationale Ark!! 256 mensen van over de hele wereld,
verbonden door 1 ding: DE ARK! 136 gemeenschappen met 1 missie!! We hebben
veel met elkaar gesproken, gestemd over de structuren, verslagen en
verklaringen van de Ark, we hebben gefeest, verschillende vieringen gehad en
we hebben gegeten, genoten van het samenzijn. Het heeft mij enorm verrijkt en
ook mijn zijn in de Ark in Gouda. 
Het is
onmogelijk in deze postduif weer te geven wat er allemaal is besproken met
oog op onze gemeenschappen wereldwijd en aandachtsgebieden waar de
internationale Ark zich de komende jaren op wilt richten. Daarom zal er een
presentatie komen, waarin iedereen die geïnteresseerd is, van harte welkom
is. Zodra de datum bekend is, zullen we dit aan jullie laten weten! Ik hoop
jullie daar te ontmoeten!
Een vriendelijke groet, Mariëtte
-------- gedicht -----
ik vroeg
wie is
de goudsmid van de zon
wie
gaf de sterren de ruimte?
wie plantte de maan
in het veld van de nacht?
ik
vroeg
wie gaf
visie
aan mijn ogen
kleur
aan het gras
toonhoogte aan de vogels
wie heeft het denken bedacht
wie het luisterend oor?
wie heeft het zinspelen
in de mond gelegd?
zeg het mij
met Zijn woorden
want voor Hem
klopt
een hart
in mijn keel.
-Jaap Zijlstra
------- interview
--------
Voor elk nummer van De Postduif interviewen huisgenoten,
werkmakkers en assistenten elkaar.Dit nummer werden Paul en Lisa
geïnterviewd.
or
elk nummer van het nieuwsblad interviewen huisgenoten, werkmakkers en
assistenten elkaar. Dit nummer werden Paul (onder) en Lisa (rechts) geïnterviewd
door Harry. Voor het volgende nummer zullen Paul en Lisa weer twee
anderen gaan interviewen, enz. enz.
-------- Regiodag --------
Interview met Willie over de afgelopen REGIODAG
------Regiodag------
Een dag
voor het interview is Willie is geopereerd, maar gelukkig voelt ze zich weer
een stuk beter. Diana en ik hebben appels en druiven meegenomen om aan te
sterken en Willie begint aan haar verhaal.
Op 17
september ging ik samen met heleboel andere mensen van de Ark op weg naar een
andere Ark in België, namelijk in Antwerpen.
Toen we
aankwamen gingen we eerst koffie drinken, met wat lekkers erbij, een stuk
lekkere cake.
Daarna
zongen we samen het Gemeenschapslied:
“’t ben
ik, ’t ben ik, ’t ben ik die aan gemeenschap bouw..”
Daarna
namen we afscheid van Christine, die gaat werken in Moerkerke als
gemeenschapsverantwoordelijke. Ze kwam ons wel eens helpen en ze werkte ook
in Antwerpen; ze werkte als regiocoördinator.
Christine
kreeg van alle gemeenschappen een cadeautje, van ons ook. Ze
kreeg Goudse
kaas en
Goudse stroopwafels, mmm heerlijk. En een Goudse kaars. Ze had ook een zwarte
tas gehad, een speciale tas voor haar accordeon van de gemeenschap in België.
Daarna
hebben we lekker gegeten met elkaar: soep met brood.
Toen
bekeken we een videofilm van India, waar Mariëtte naar toe ging. Mariëtte,
Marleen, Marcus en Chris uit België gingen allemaal naar India. Ze kregen een
kaars mee.
Daarna
zeiden we samen gebeden.
Toen
hebben we een doek geverfd met ons aller handen erop; dit nam Mariëtte ook
mee naar India, zodat we allemaal een beetje mee konden gaan en erbij zijn.
Daarna
hebben we nog stukjes kaas en hapjes gegeten, die hadden wij uit Gouda
meegenomen.
Toen
gingen we met zijn allen weer in de bus, terug naar Gouda. We zongen onderweg
liedjes. We hebben nog een beetje in de file gestaan.
Thuis
gekomen was het eten klaar en gingen we lekker eten.
Dank je
wel Willie!
Met dank aan Johan Roose voor de mooie foto’s. Opgeschreven door Iris.
-------- Recept --------
Hier
kan uw recept staan! Wie heeft er nog een heel bijzonder lekker recept om te
delen?
-------- Verjaardagen --------
7 oktober Esther van Huuksloot
11 oktober Bart Busse
22 oktober Linda Seppen, Anna Waitz
3 november Stephanie Valstar
9 november Rick Boerman
16 november Sandra van Paassen
18 november Toop de Jong
19 november Erwin Droog
21 november Michenou Varsovia
3 december Diana Kruse
10 december Lydia v.d.Hoeven
13 december Elias Zwaan
22 december Ferd Kreft
--------
Oproepje --------
Wie is er handig met
computers en vindt het leuk om 1 á 2 avondjes per maand de computers op het
Ateljee, De Waterput en Manna te komen updaten?
Wij zijn daar heel erg
blij mee!
------ Gedicht voor de
buschauffeurs -----
Deze
ludieke actie gaan we deze maand verspreiden onder de chauffeurs van onze
makkers.
Beste
buschauffeurs,
Iedere
dag van en naar de Ark is top
Ons
halen en brengen doen jullie volop
Maar
het is wel eens lastig voor de buurt
Wanneer
er weer een bus langs stuurt
Dus
willen wij vragen om in de Warmoezierskade rustig te rijden
En
daarmee alle mensen te verblijden
Verder
vinden wij het heel fijn
Wanneer
de uw motor uit is op ons Ark-terrein
Onze
hartelijke dank bij voorbaat gegeven
Zo
hebben wij allen een prettiger leven
Namens
alle Arkateljee werkmakkers &
huisgenoten van arkhuis Manna
-----Verhaal-----
Bakens verzetten Uit:
“Het is goed zo” door Corrie de Graaf
(Jonna
heeft in 2003 een half jaar thuis gewoond. Ze groeide letterlijk en
figuurlijk van 47 kilo naar 58 kilo en haar teruggetrokkenheid veranderderde
in “er weer willen zijn”.)
30
januari donderdag 2003
Je komt
2 februari naar huis en dat is goed.
Wij
hebben het mogelijk zijn in huis.
Het wordt gevormd door mensen. Je kamer is klaar; ze kan bijna niet wachten
tot je komt. Ook zijn al je favoriete vervelingsopheffers aanwezig. Dus geen
pyjama en dekbedden van
anti-scheurmateriaal. Buddy’s verzamelen geestdriftig dekbedden en pyama’s
die je kan scheuren. Voor de komende week staan betaalde en onbetaalde
assistenten ingeroosterd. Verder nog niets.
De weg
die we op 2 februari betreden is nieuw. Ons daarop voorbereiden bestaat
vooral uit loslaten en het mogelijke
zijn in rust aanvaarden.
Het
voelt goed. Zeker na wat hopelijk de laatste confrontatie is geweest met jouw
ongelukkig zijn daar. Ik belde volgens afspraak om je bij te kletsen en te
zingen. Dit keer niet, je bleek al te slapen. Je was moe, zei de
groepsleidster. Ze deelde mij verder mede dat op jouw kamer een jongetje van
12 jaar was geplaatst in verband met een noodopvang.
Noodopvang!
Ik hoor alle alarmbellen rinkelen, maar twijfel deze keer of ik moet
reageren. Ik kan het ook gewoon laten gebeuren. Tenslotte is 2 februari dicht
bij en mijn keelgat is door al het slikken heel groot geworden. Nee, ik besef
dat ik dit niet meer wil. Het gaat niet om wel of niet kunnen slikken. Dit is
gewoon niet goed. Je ligt vastgebonden in bed en bovendien ook nog in een
andere kamer omdat het instituut wordt verbouwd. Ons vertrouwen in de
afluisterdienst is al jaren geleden ondermijnd toen je wijsvinger ’s nachts
tussen de deur is afgeklemd. Waarschijnlijk is toen je kamergenoot wakker
geworden en jij ook. Je bed stond bij de deur. Niemand heeft je toen gehoord.
Pas de volgende ochtend werd jij gezien. Je vingertopje lag op de grond.
Omdat de vraag wat er gebeurd is nooit werd beantwoord, heb ik bedongen dat
je voortaan alleen
op een
kamer zou slapen.
Noodopvang!
Wat nu weer. Een gesprek hierover blijkt onmogelijk: het is buiten
kantooruren. Morgen ben ik de eerste. Jij weet als geen ander hoe lang een
nacht kan zijn. Ik zet mijn voet tussen de kiesschijf. Uiteindelijk belt ze
terug en geeft een uitgebreide uitleg over háár probleem met het jongetje dat
nu voor het eerst zonder zijn moeder is vanwege een acute ziekenhuis opname.
En de plicht van het instituut om een plaats te bieden
Na
haar uitleg komt bij mij een vraag boven: “En nu heeft Jonna het probleem.”
Op
mijn voorstel waarom het jongetje niet
in de huiskamer kan slapen, antwoordt ze dat dit niet leuk is voor het
jongetje. Het gesprek valt stil. In die stilte wil ik in de auto stappen en
je nu halen. Maar jij ligt al in bed en weet niets van dit alles. Ze eindigt
het gesprek met de mededeling dat ze niets voor ons kan doen maar dat het jongetje nachts heel rustig is.
Hoe
weet ze dat? Het verlamt me daarna te horen dat het jongetje al een nachtje
bij je heeft geslapen. Zelfs je mentor was niet ingelicht, laat staan om
advies gevraagd. We laten het hierbij, vind je niet? Niemand is iets kwalijk
te nemen. Het is gewoon “gewoon”. Toch moet dit niet gewoon meer zijn. Wij
hebben andere gewoontes nodig, Jonna. Jij verzet de bakens.
Corrie
de Graaf.
DE
POSTDUIF
Nieuwsblad van De Ark
Gemeenschap Gouda
Nr. 2
Juni 2008
-------- voorwoord --------
Omgekeerde
intergratie
Met de Pinkstervoettocht achter de rug en de
vakantie in het vizier vliegt deze Postduif uit om jullie te informeren over
ons wel en wee.
De Pinkstervoettocht heeft opnieuw Geestkracht
gegeven. Het ontvangen van verhalen én het doorgeven van verhalen is
opwekkend. Zoals het verhaal van Jetty en haar manier om De Trooster te
ontvangen of het moment dat Jonna haar hand pakt en doorwandelt. Jetty is een
goede vriend van de Ark. We genieten niet alleen van haar kookkunsten maar
vooral van de vriendschapsmomenten. De Pinkstervoettocht is een goed moment
om even bij dit vermogen stil te staan.
Stil staan in dankbaarheid, wil ik ook bij al
degenen die hebben gezorgd dat dit weekend mogelijk was.
Straks vliegt iedereen weer uit naar binnen en buitenland.
Wij integreren gezellig de andere kant op om nieuwe verhalen op te doen voor
o.a. de Postduif. Onze assistenten vliegen met een tevreden gevoel. Dit
kunnen wij weten omdat het de uitkomst is van het tevredenheidsonderzoek
onder medewerkers. Wij zijn nu bezig met een tevredenheidsonderzoek onder
huisgenoten en werkmakkers. Dit alles in het kader van de HKZ.
HKZ geeft veelal goede mogelijkheden maar dit
onderzoek is vooral bedoeld om iets te willen meten. Volgens mij is
betrokkenheid bij hetgeen je doet belangrijker dan tevreden zijn over hetgeen
je doet. Dit mag ik vinden van de HKZ als ik het andere maar meet.
Door steeds iets te ‘vinden’ kan ik wel de
vertaalslag maken om zo onze Identiteit en onze Missie de ruimte te geven die
noodzakelijk is om als Gemeenschap te kunnen blijven bloeien en groeien.
Goede en gezellige vakantietijd toegewenst.
Corrie
de Graaf
Agenda
Ark Gemeenschap Gouda
|
1 juli |
Gemeenschapsavond |
|
5 juli |
Assistentendag |
|
19-20 juli |
Groot Weekend |
|
2-14 augustus |
Ark vakantie |
|
16-17 augustus |
Groot Weekend |
|
2 september |
Gemeenschapsavond |
|
20-21 september |
Groot Weekend |
|
7 oktober |
Gemeenschapsavond |
‘De
Postduif’
Nieuwsblad
van de Ark Gemeenschap Gouda
Verschijnt
vier maal per jaar
Redactieadres:
Ark
Gemeenschap Gouda, t.a.v. secretariaat,
Warmoezierskade 11, 2805 PR Gouda.
Tel. 0182
- 582581
Email: kantoor.arkgouda@larchegouda.org
Ons
adressenbestand is oud. Daarom het vriendelijke verzoek om aan ons door te
geven als je dit blad niet langer wilt ontvangen!
-------- nieuws uit manna --------
Thea heeft op 26 april haar communie gevierd.
Samen met Tonny en Dick Vrijburg van de Jozefkerk heeft zij zich hierop
voorbereid en mag zich nu een echte Katholiek noemen. Thea: “Door mijn
Communie en mijn heilig Vormsel heeft God mij van al het zware Calvinisme
bevrijd. Nu ben ik opnieuw tot bekering en geloof gekomen. Ik geloof dat God
mij van binnen nieuw gemaakt heeft, dat ik als een jong kuikentje heel
verbaasd de wereld inkijkt.”
Ook over Walter hebben wij heel leuk nieuws te
vertellen. Hij gaat van 2 tot en met 6 juni met zijn ouders Ton en Francoise naar
Lourdes. Dat alleen is zeker al spannend genoeg, maar omdat zij natuurlijk
helemaal naar Frankrijk moeten, gaan zij ook nog eens met het vliegtuig. En
dat is voor Walter de eerste keer. Wij zijn allemaal benieuwd hoe Walter de
“wereld van boven” zal vinden en wensen hen veel plezier.
Rendy gaat diezelfde week, van maandag tot en met
vrijdag stage lopen op de Thyssenlaan in Gouda.Hij zal daar op een
schilder-atelier gaan werken. Op 3 juni hoopt Rendy ook nog zijn verjaardag
te vieren in Manna!! Dus dan wordt het groot feest!
Mariëtte heeft ook heel wat te vertellen:
Leendert en zij hebben een huis gekocht! Leuk, toch? En in welke stad denken
jullie hebben ze hun huisje gekozen? Juist! Vanaf augustus plakt de naam van
de “twee Sneepjes” op een deur in Gouda. Mariëtte vindt het best, binnen 5
minuutjes naar Manna te kunnen fietsen. En wij vinden het best, gemakkelijk
even voor een koffie langs te kunnen komen J
Navina is niet verhuisd, maar toch is ze nu wat
minder in Manna. Dat komt niet alleen omdat ze om de week op vakantie gaat
(want dat doet ze echt …). Ze is vanaf mei 2,5 dagen in het Ateljee gaan
werken en dus alleen maar nog op vrijdag en twee keer in het weekend in Manna
aanwezig.
Over Austin hebben wij te vertellen, dat het
steeds beter gaat met zijn Nederlands. Naast zijn harde oefeningen in het
dagelijkse Manna leven krijgt hij elke woensdag een beetje ondersteuning door
Minnie Busse. Daarom hiermee hartstikke bedankt, Minnie, voor je inzet.
Esther had in april bezoek gehad van Marijke en
Willem, haar oude gastgezin, met die ze nog steeds een hechte band heeft. Het
leukste voor Esther schijnt het kinderliedjes zingen met Marijke te zijn.
Want Marijke kent een hele boel dit soort liedjes. Esther oefent nu in elk
geval heel hard en kijkt al er naar uit, om een keer bij hun te gaan eten.
Limmie is op 23 mei jarig geweest en gaat a.s
woensdag ook in Manna haar verjaardag vieren. Een feestje heeft Limmie ook
best verdient, want zij is de laatste weken druk bezig met het voorbereiden
van “Community and Growth”, waar zij begin juli naartoe gaat.
Ook Dorothea is jarig geweest. Op 13 mei. Haar
feest hebben wij de maandag erna gevierd. Hiervoor had Dorothea een picknick
gepland. Helaas was het niet zulk mooi weer, dus hebben wij niet in de natuur
gepicknickt, maar gezellig in de mooie omgeving van onze Manna huiskamer.
Eind Juni gaat ook Dorothea op
vakantie, naar haar moeder naar Duitsland. Wij wensen haar veel plezier!
Nog zo ’n vakantieganger is Wietske. Zij is een
week in Taize, haar oude woonplek, geweest. Wietske kon volop genieten van de
mooie omgeving, de zon, de gebeden en al haar vrienden weer te ontmoeten.
Maar – gelukkig - keek zij ook er naar uit, ons snel weer te zien J.
Iemand die wij al een tijdje niet hebben gezien
is Tonny. Maar dit komt helaas niet omdat zij op vakantie is. Tonny is nu al
een hele tijd ziek en voelt zich nog steeds erg vermoeid. Wij wensen je van
harte beterschap en hopen jou snel weer in manna binnen te zien lopen!
Willie is superblij, want zij is met Thea en Limmie naar Rob de
Nijs geweest!! Bij zo'n feestelijke avond hoort een feestelijk
outfit en zoals jullie kunnen zien is dat supergoed gelukt! Is het
geen knap stel zo bij elkaar?? Rob was onder de indruk J
En last but not
least onze Joeri. Hij vertelt al aan iedereen dat hij naar
Trosly gaat op vakantie! En dat is niet niks! Trosly ligt helemaal in
Frankrijk en dat is de allereerste gemeenschap van de Ark. Misschien kan
Joeri nog een bakkie doen bij Jean Vanier!!
-------- nieuws uit het ateljee --------
We
hebben op vrijdag 30 mei afscheid genomen van Ria. Zij is 8 jaar assistent
bij ons geweest en we zullen haar missen! We hebben karaoke voor haar
gehouden, het was een echt feest.
Walter, Esther en Rick hebben prachtige
bloempotten beschilderd die nu ook te koop zijn. Timo is bij ons gekomen om
te assisteren.
Op donderdag 12 juni heeft Joeri zijn verjaardag
gevierd in de tuin in Schoonhoven, met alle makkers. En op 13 juni is Ronalds
verjaardag gevierd.
Marjon en haar man Frank zijn in verwachting van
een kindje!
-------- nieuws uit de waterput --------
In de Waterput heerst er een voetbalstemming met
Martien als ware voetbalfan en trouwe supporter van Oranje en Susi van
Duitsland.... we kijken graag mee, soms met een bordje op onze schoot op de
bank.
In juni vierden we de
verjaardag van Gosia, een gezellig en warm feest.
Nu staan de vakanties
voor de deur. Ferd bijt de spits af en is een week op pad met de Klup. Iets
waar hij zich al wekenlang op verheugde.
In augustus pakken we
onze koffers voor Trosly (Cécile, Susi, Frits, Ferd en Linda) en Liverpool
(Bart, Matien, Gosia en Darek). Natuurlijk gaan ook de assistenten op reis.
We hebben hulp
gekregen voor een maand van Timo, die een rondreis door Europa maakt.
Helaas moesten we
afscheid nemen van John en Laura. Twee waardevolle assistenten die we zeker
missen, maar die we in de toekomst zeker nog hopen te zien.
We zoeken een
wandelvrijwilliger voor Linda, die eens per twee weken met haar op pad wil.
We zoeken iemand die trouw wil komen, houdt van buiten zijn in weer en wind
en het niet erg vind om in een langzaam tempo te wandelen. De
tijdsinvestering bedraagt ongeveer 2 tot 3 uur per keer. Laat ons weten of u
iemand kent met belangstelling. Nadere informatie is te verkrijgen bij
Cécile.
-------- bouwplannen voor de waterput --------
Iedereen die in de Waterput is geweest valt het
op; als je de woonkamer in komt merk je dat de vloer scheef wegloopt. Het
oude gedeelte van de Waterput verzakt wat. Niet veel, en ook niet gevaarlijk,
maar er moet wel wat aan gebeuren.
In
eerste plaats dachten we aan “oplappen”, door het oude huis van een nieuwe
fundering te voorzien. Omdat dat vrij prijzig is, en ook de rest van het huis
niet in optimale staat van onderhoud is, is besloten tot complete herbouw van
het huis.
Daar komt nogal wat bij kijken, en daarom is een
bouwcommissie, bestaande uit de gemeenschapsverantwoordelijke, de
huisverantwoordelijke van de Waterput, een afvaardiging van de ouders en een
bestuurslid, ingesteld. De eerste besprekingen en daarbij behorende plannen
liggen achter ons, bij de volgende bespreking zullen de plannen verder
geconcretiseerd worden. Een grote uitdaging ligt nog in de financiering, in
de begroting zit nog een aardig gat. We hebben een goede fondswerver nodig!
Hiernaast is te zien hoe het huis eruit zou
kunnen komen te zien.
Willem Bakermans, bestuurslid
---- een ‘nieuwe’ assistent stelt zich
voor ----
Hoi,
ik ben Susi en woon nu sinds 9 maanden in het arkhuis "de
Waterput". Wow, zijn dat echt al 9 maanden? De tijd gaat zo snel...
Geboren en opgegroeid ben ik in Berlijn waar ik met mijn ouders samen gewoond
heb. Nu heet mijn woonplek niet meer Berlijn maar Gouda en dat is ook goed zo
:-)
Toen ik in september hier naar toe kwam heeft iedereen mij welkom geheten en
dus voel ik mij hier nu thuis.
Heel bijzonder in de ark vind ik, dat ik hier nooit alleen ben. Dit is
natuurlijk niet altijd gemakkelijk omdat ik af en toe toch ook tijd voor
mijzelf nodig heb, maar ik vind wel dat ik genoeg vrije tijd heb. Zelfs als
ik mij niet zo lekker voel is er steeds iemand bij mij die mij nieuwe energie
geeft. Dit zijn geen grote dingen, slechts een kleine gebaar hier en een
lieve woord daar, maar precies dat is helemaal voldoende.
Lang zal ik hier helaas niet meer wonen maar ik zal genieten van de laatste 2
1/2 maanden.
Maar zelfs als ik hier niet meer woon, zijn alle huisgenoten, werkmakkers en
assistenten nog steeds in mijn gedachten en ik kom heel graag terug om jullie
te bezoeken. Dat weet ik zeker en beloof het jullie :-)
Alles lieve en tot ziens,
Susi
-------- interview --------
Voor
elk nummer van het nieuwsblad interviewen huiegenoten, werkmakkers en
assistenten elkaar. Dit nummer werden Anna (onder) en Thea (rechts) geïnterviewd
door Rendy en Dorothea. Voor het volgende nummer zullen Thea en Anna weer
twee anderen gaan interviewen, enz. enz.
-------- interview --------
-------- de Pinkstervoettocht --------
Verhaal van Willie
We waren in Groesbeek bij de bossen en gingen de
berg op en weer naar beneden. Ik ging met Wietske en Thea slapen bij Mirjam
en Popke. Wietske sliep in de kelder, ik sliep met Thea op een kamer.
We hadden een hele leuke dag, we gingen wandelen
en eten bij de grote zaal. Pieter en Marjan gingen eten koken. “Gaan jullie
maar wandelen”, zeiden ze. Het was heel mooi weer: geboft!
We gingen ook naar de kerk om te bidden en
liedjes te zingen. Willie mocht helpen met kaarsjes aansteken. We gingen ook
oefenen met gebaren.
Er waren dia’s over de Ark en Jean Vanier. Bert
ging over de dia’s vertellen. En hij ging piano spelen, hij zat op een kruk
en ging een liedje spelen.
Onze groep moest tafeldekken, de andere groep ging
afwassen. Elke groep had een kleurtje. Willie zat in de groene groep, Walter
in de lichtblauwe, Esther in de roze groep en Joeri in de donkerblauwe groep.
Willie heeft nog een tekening gemaakt voor in de
grote zaal.
Verhaal van Eli
Op zaterdagochtend ging ik op de fiets naar
Manna. Mijn fiets zette ik in de fietscontainer en ik reed met de mensen van
de Waterput mee. Het was best een eindje rijden, maar we waren er zo. Ik had
met mijn begeleider uitgezocht welke kleren ik mee zou nemen. Het was heel mooi
weer, dus ik had maar één lange broek meegenomen.
Marjan en Pieter hadden een grote ruimte waar we
samen konden zijn. Die ruimte was nog wel iets groter dan ons Ateljee. Daar
gingen we zaterdag lunchen.
Ze gingen ons indelen in groepjes. Ik zat met Marjon,
Leendert, Willie en Wietske in de Afrikaantjes-groep.
We
gingen kennismaken met ons gastgezin. Dat waren hele leuke mensen. Ze hadden
een mooi huis met veel kamers. Ik sliep er met Martien, Anna en Reinier. We
konden allemaal op een eigen kamer slapen. Daar was ik wel blij om, want
anders slaap je niet zo lekker. Pieter liet ons zien welke wandelingen we
konden gaan maken. ’s Avonds gingen we allemaal naar de kerk, volgens mij was
het de Protestantse kerk.
Er was ook een klein meisje, een kleindochter
van Pieter en Marjan, die heel goed kon voetballen. Daar heb ik mee
gevoetbald, dat was leuk.
Op zondag hebben we heel lang gewandeld. Het was
leuk om te doen, maar aan het eind was ik wel moe.
Ik vond het een heel leuk weekend. Volgend jaar
ga ik weer mee!
Verhaal van Jetty
God
komt naar ons toe
Hoera! Ik ga mee met de Pinkstervoettocht! Op
die manier begon voor mij de voorbereiding. De reis naar Groesbeek zelf was
er een met vertraging. De trein Den Haag-Groningen reed die dag helemaal
niet. Toen moest ik op zoek naar vervangend treinvervoer. Spannend! Waar moet
ik zijn en hoe is de verbinding? En hoe ver is de plek, waar we samenkomen,
lopen vanaf de bushalte? Het viel allemaal nogal mee, want ik was ruim op
tijd binnen.
Zaterdag was eigenlijk de dag, waarop we bezig
waren met de verwachting van de Heilige Geest. Daar paste een sobere maaltijd
bij, die gekookt was door Darek en Marian (Tabak).
Het avondgebed (in de stijl van Taizé) was
voorbereid door Wietske. Een aantal mensen kreeg een gebedsintentie, die
tijdens de litanie voorgelezen werd. Best apart om op die manier te vieren,
dat het Pinksteren is.
Op zondag werd de betekenis van Pinksteren
duidelijker. Het thema was eigenlijk ‘God komt naar ons toe in onze taal, onze
cultuur en onze mogelijkheden’. Dat werd op allerlei manieren
duidelijk. Daarover wil ik iets vertellen.
God
komt naar ons toe in onze taal. Er waren 6 groepen
gevormd, die de hele dag met elkaar optrokken tijdens de wandelingen en de
corvee. Iedere groep had en eigen naam en een eigen tekening. De namen waren
Eskimo’s, Japanners, Hollanders, Afrikanen, Indianen en Mexicanen. In de
ontmoetingsruimte hing een wereldbol, die was ingekleurd. Ook was er een tekening gemaakt, die de
uitstorting van de Heilige Geest symboliseerde. Op die manier werd duidelijk
dat de Heilige Geest er was voor iedereen. Tijdens de kerkdienst mochten we
(als Arkgemeenschap) het Onze vader uitbeelden in gebarentaal. Dit gebeurde
zowel in de Protestantse als in de Katholieke Kerk van Groesbeek.
God komt naar ons toe in onze
(eet)cultuur. Op zondagavond was er een wereldmaaltijd
gekookt (wederom door Darek en Marian). Het was een mix van Mexicaans,
Egyptisch, Oekraïns en Russisch eten. Na de wandeling kregen we ook een
drankje aangeboden, dat kon Hollandse bowl zijn, maar ook een Spaanse drank.
Heerlijk!!
De cultuur van de Ark viel op bij de
creativiteit. De rode draad was een toerist, die vanuit Zuid-Amerika naar ons
toe kwam, bepakt met een rugzak, waaraan diverse flessen, pannen en mokken
hingen. Hij stelde de centrale vraag: ‘Wat doen jullie hier? Wat hebben
jullie gedaan?’ Wij moesten het hem weer vertellen. Op die manier leerden we
onthouden, wat er gebeurd was tijdens het weekend. In het mimespel werd de
periode van de 10 dagen tussen Hemelvaart en Pinksteren uitgebeeld, op een
manier, die voor iedereen begrijpelijk was.
God
komt naar ons toe in onze mogelijkheden. Dit weekend bood
heel veel mogelijkheden om de spiritualiteit van de Arkgemeenschappen te
ervaren. We sliepen bij gastgezinnen. Voor hen een manier om de Ark een klein
beetje te leren kennen. Tijdens de wandeling op zondagmid-dag (langs het
Maas-Waalkanaal) moesten we onze eigen manieren bedenken om het leven in de
Ark aan anderen door te geven. Voor de ene groep was dit een boeket, dat tot
een bloemen-krans gevlochten werd, voor een andere groep was dit een briesje.
Een derde groep maakte van natuurmaterialen een symbool van de Ark.
Ik heb heel veel geleerd van dit weekend. Ik merkte, dat God naar mij toegekomen is en dat ik mag doorgeven, dat dit een teken is van hoop. Dit kan ik in mijn eigen leven doen, maar ook door mijn betrokkenheid bij de gemeenschap.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
ZON
Ze
schijnt naar de aarde
In de
lente en de zomer
Bij
onweer verstopt ze zich
Nadien
straalt ze oranje geel
Warmte
op mijn schouders
Ik word er licht van
Groepsgedicht
kunstatelier Tevona in: ‘Blijf
nog even’
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
-------- werkgroep
spiritualiteit --------
Het lijkt goed om in de Postduif een keer iets te
vertellen over de werkgroep spiritualiteit, wie wij zijn, wat wij doen en wat
ons momenteel bezighoudt.
De werkgroep bestaat uit de volgende leden: Reinier
Kuyvenhoven (vz), Corrie de Graaf, Tonny Mulder, Marjon Voncken, Anna Waitz
en ik zelf (samen met Marjon secretaris).
Wij zijn gedelegeerd door de Gemeenschapsraad voor het organiseren
van vieringen, het meewerken aan de Pinkstervoettocht en aan de Katimavic en
het ondersteunen van andere activiteiten (zoals meditaties en avondgebed),
die voeding geven aan onze Ark als een spirituele gemeenschap. Een hoogtepunt
vormde voor ons het jaar 2004 waarin wij de doop mochten begeleiden van
Linda, Bart en Willie, die op 6 februari 2005 in de Veste plaatsvond.
Onder onze huidige voorzitter Reinier zijn we erin
geslaagd, al ruim van te voren werkgroepjes te vormen met assistenten, muzikanten
en andere vrijwilligers voor het inhoud geven aan vieringen en andere
spirituele activiteiten. Mede door die tijdige voorbereiding, hebben de
vieringen een steeds beter gehalte. Zo was er onlangs een prachtige bijdrage
van de Ark aan een parochieviering in de St.Jozefkerk met mime, handwassing,
voorbeden en gezongen Onze Vader, wat menigeen ontroerd heeft. Thea schreef
erover in het eerste nummer van de Postduif. Daarom verbaast het ons dat er
in de laatste jaren een afname te bespeuren valt van deelname aan de
vieringen door de buitencirkel van onze gemeenschap. Wij hopen dat dit een
tijdelijk fenomeen is en dat dit geen trend wordt.
Wat ons verder bezighoudt is o.a. het onderwerp
Avondmaal en Eucharistie. De reden daartoe is als volgt. Uit voorzichtigheid
en eerbied voor de verschillende geloofsbelevingen binnen onze gemeenschap en
om buitensluiten van gemeenschapsleden te voorkomen, hebben wij ons tot nu
toe onthouden van een viering van eucharistie of avondmaal. Als enige
uitzondering daarop gold een eucharistieviering op de zaterdagavond tijdens
twee voorgaande Pinkstervoettochten. Daarbij vragen niet katholieke
assistenten en huisgenoten de zegen. Maar sommige protestante deelnemers
voelen zich niet welkom, als zij niet aan de communie mogen deelnemen.
Ondertussen is er in de Ark wereldwijd meer
ruimte ontstaan voor het uitnodigen van gedoopte niet-katholieken bij de
communie. Bij grote officiële bijeenkomsten wordt toestemming aan de
plaatselijke bisschop gevraagd (Otrott 1992 en 1996; Torhout 2006). Bij niet-officiële Arkgelegenheden is
er – in overleg met de plaatselijke verantwoordelijken van de kerken - sprake
van dezelfde ruimte. Dit geldt bijvoorbeeld voor anglicanen en katholieken in
de Ark van Daybreak; en voor protestanten en orthodoxen bij de
verbondsretraite in Frankrijk in 2006 en bij de Arkretraite in Nevers 2006 en
2008.
Om in onze eigen gemeenschap verder te
komen, nodigen wij de verschillende groepen binnen onze gemeenschap uit tot
een gesprek over wat Eucharistie en Avondmaal voor ieder persoonlijk betekent. Dat hebben wij eerst in onze eigen werkgroep gedaan. Het
was een weldadige en eerbiedige uitwisseling. Nu zijn de assistenten van de drie
huizen daarmee bezig. In het volgend seizoen willen wij de andere leden van
de gemeenschap tot zo’n ontmoeting uitnodigen via vervolggroepen van
Identiteit en Missie. De bedoeling van die gesprekken en ontmoetingen is het
verdiepen van een eerbiedige context onder ons, waarbinnen we over bepaalde
verlangens, zoals misschien toch vaker een eucharistieviering of een
avondmaalsviering, kunnen onderscheiden. Christine Bruggeman, die onze
werkgroep op 10 maart j.l. bezocht, heeft ons in deze handelwijze bevestigd
en aangemoedigd.
Op hoop van zegen! Namens
de werkgroep spiritualiteit,
Bert ten Berge sj (secr.)
p.s. Met vragen of opmerkingen kunt u terecht bij de
hierboven genoemde leden van de
werkgroep spiritualiteit
-------- omgekeerde intergratie --------
Toen de kinderen nog klein waren gingen wij regelmatig
kamperen in Frankrijk. Mijn man reed met tent en bagage naar de camping,
bracht alles in gereedheid en reed daarna terug naar Nederland om ons op te
halen. Tijdens de vakantie deden we altijd ons best om zowel Jonna alsook de
andere kinderen aan hun trekken te laten komen. Jarenlang ging dit goed,
totdat we op een keer terug kwamen met dezelfde fles wijn die ik voor de
heenreis al had ingepakt. Vakantie betekende voor ons spelen, wandelen,
zwemmen en ’s avonds onder een sterrenhemel een goed glas wijn met als
achtergrondmuziek onze slapende kinderen..
Maar, zoals gezegd, dat ene jaar kwam er van dat
glas wijn niets terecht.
Dat kwam zo. Die vakantie wilde Jonna niet slapen zonder mij in de buurt.
Iedere avond kroop ik bij haar in de tent, maar telkens als ik dacht dat ze
sliep werd ze weer wakker. Na veertien dagen werden de fles, de kinderen en
ik naar huis gebracht. Mijn man ging terug om de tent af te breken. Na al
deze oefeningen vonden wij elkaar weer, maar besloten de fles wijn dicht te laten.
We hadden iets beters gekregen. Onze favoriete uitgaansdrank: rum cola.
Diezelfde avond is mijn man op de fiets nog extra cola gaan halen. Toen even
daarna de fles rum de bodem bereikte en wij uitgelaten de trap opliepen wilde
ik niet denken aan de volgende ochtend. Sinds de kinderen er waren was
gezellig samen doorzakken nooit meer aan de orde geweest. De volgende ochtend
echter werd ik nog voor de kinderen wakker. Sinds tijden had ik me niet zo
ontspannen en uitgerust gevoeld. Geen sprake van een kater.
Het volgende jaar besloten we onze
kampeerervaringen niet te verlengen. We huurden een luxe huisje in een
vakantiepark in Nederland. Deze manier van vakantie houden maakte ons
allemaal iets minder gehandicapt en ook daar was een sterrenhemel.
Sinds het overlijden van mijn man is Jonna niet
meer met ons mee geweest op vakantie.
Toen Hans, mijn huidige man, voorstelde om met
Jonna te gaan kamperen herinnerde ik mij onmiddellijk bovenstaand verhaal. De
andere kinderen verklaarden ons voor gek. “Wij nemen geen
verantwoordelijkheid voor zo’n dwaas idee.”
Maar
ik wilde het best nog een keer proberen vooral toen ik hoorde dat de camping
deel uit maakte van een instituut. Wij gingen kijken en waren enthousiast.
Mijn man kende de directeur en wij nodigde hem uit om tijdens ons verblijf op
zijn camping op de koffie te komen.
Tijdens de zoektocht naar de rest van de
kampeerspullen werd de herinnering verscherpt. Bij vertrek geloofde niemand
meer dat het zou lukken behalve Jonna en mijn man. George en Lucia vonden nog
steeds dat we gestoord waren, maar boden wel aan om de eerste nacht stand-by
te zijn, wat we heel loyaal vonden en met beide handen aangrepen. Je wist
immers nooit.
De eerste nacht verliep echter heel anders dan
voorzien. Geen enkel probleem. In plaats van Jonna die de tent in- en uitliep
of luid gillend onder tentzeilen doorkroop, ging ze na haar avondrituelen
rustig liggen, maar niet nadat we haar Zweedse band – een fixatiemaatregel –
om hadden gedaan. Ze sliep vrijwel meteen in. Door de Zweedse band kwam ze
niet van haar luchtbed af, niettegenstaande het feit dat die band nergens aan
vast zat. Wij lieten het zo en konden voor de tent gaan zitten om de
sterrenhemel te ontvangen.
Ook op deze vakantie wisselden wij elkaar af in
de aandacht voor Jonna. Jonna sloeg toch in een onbewaakt ogenblik de buurman
hard op zijn rug. De man wist niet waar hij het zoeken moest: vastpakken,
terugmeppen misschien. Het liep met een sisser af. Zijn zoontje met een
ADHD-probleem had net daarvoor de bekleding van onze auto met een balpen
bewerkt. Dat schept een basis, zal ik maar zeggen.
De avonden met Jonna voor het kampvuur - een groot vuur - is een van de mooiste
vakantiemomenten geworden. Nog voor het ging schemeren kwamen bewoners van
het instituut buurten en helpen om het vuur op te bouwen. Nadat ze de gang
van zaken door had, zat Jonna de volgende avond als eerste bij de grote ronde
voorpot. Ze was niet bij het vuur weg te slaan en schoof haar stoel
millimeter na millimeter vooruit om dichter bij het vuur te kunnen komen.
Zodra ze de kans kreeg stond ze op en ging nog
dichterbij om iets in het vuur te gooien, ook afgekeken van de andere
bewoners. Ondertussen hield de kring van ouders en andere toezichthouders hun
adem in, om daarna weer verder te keuvelen in en om verhalen heen. Ware
ontmoetingen waarin wij de gezelligheid en vrijwilligheid herkenden. Je zou het een vorm van
omgekeerde intergratie kunnen noemen. Alles ging goed, tot die nacht waarin
Jonna niet wilde slapen en wij grenzen passeerden waarvan wij het bestaan
niet kenden. Doodmoe zijn we de volgende ochtend naar huis gereden: nooit
meer zo’n nacht. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Twee dagen
later waren we terug en hebben we de vakantie opgewekt uitgeleefd. Deze
vakantie heeft ons geen ongeopende fles wijn opgeleverd, maar wel een vol pak
koffie. De directeur is niet op onze uitnodiging ingegaan.
Corrie de Graaf
-------- nieuwe boeken --------
Receiving the Gift of Friendship
Profound Disability, Theological Anthropology, and
Ethics
Hans S. Reinders
A thought-provoking Christian
view of the severely disabled and what it means to be human
Does our capacity for doing and acting define
us as human beings? If so, where does that leave those with intellectual
disabilities? Hans Reinders here makes an unusual claim: the profoundly
disabled are people just like the rest of us and must be included not only in
our public institutions but also in our daily lives – by our choosing them as
friends.
Overturning the “commonsense” view of human
beings, Reinders founds his argument for a paradigm shift in our relationship
to people with disabilities on a groundbreaking philosophical-theological
consideration of our basic human commonality. While this study is deeply
theological and ethical, Reinders gives it human vividness and warmth with
stories of his own involvement with the disabled and of the work of Jean
Vanier and Henri Nouwen in L’Arche communities.
“A moving argument for the humanity of
profoundly disabled persons, their capacity for friendship, and their ability
to reveal our relationship with God…A breakthrough contribution.” - Don Browning
University
of Chicago
Hans S. Reinders is the Bernard Lievegoed
Professor of Ethics and Mental Disability at the Free University of Amsterdam
-------- recept --------
Recept voor bonen voor een heer op stand
(2 à 3 personen )
2 gesnipperde uien 2
eetlepels azijn
1 gesnipperd teentje knoflook 1
eetlepel suiker
20 g boter 1
à 2 eetlepels ketjap
2 à 3 theelepels chilipoeder 2
eetlepels zilveruitjes
1 droge metworst of rookworst rozijnen
naar smaak
200 g tauge (
1 theelepel sambal oelek )
zout, rozemarijn, tijm, oregano 1
blik bruine bonen
2 à 3 eetlepels pindakaas 2
bananen
Fruit de ui en knoflook in de boter goudgeel.
Voeg het chilipoeder en de in plakjes gesneden worst toe, bak ze even mee,
voeg de taugé, het zout en de kruiden toe en laat alles 10 minuten sudderen .
Doe er dan bij: pindakaas, een beetje water, de
azijn, de suiker, de ketjap, de uitjes, de rozijnen, (de sambal), en de
uitgelekte bonen. Zorg dat alles goed heet wordt zonder aan te branden. Voeg
eventueel nog wat vocht toe. Laat op het laatst de plakjes banaan meewarmen
zonder ze stuk te maken.
DE POSTDUIF
Nieuwsblad van De Ark Gemeenschap Gouda
Nr. 1
Maart 2008
-------- voorwoord --------
ANNUNCIATIE
Ons nieuw aangekondigd blad is nu in gebruik.
Ook in deze nieuwe uitgave houden wij u op de hoogte van ons wel en wee, en
delen wij met u onze verhalen.
Een van de verhalen is het feest Katimavic in de
oude abdij in Drongen. In deze abdij hebben de vensterbanken de omvang van
een echte bank. Ramen open en het zonlicht naar binnen laten stromen terwijl
je op de vensterbank zit om uit te rusten van de vele indrukken. Indrukken
die vooral te maken hebben met de kleine tussendoor momenten. Het ontmoeten
in de zaal, in de gang, tijdens de vaat, tijdens te lezing, tijdens de borrel
’s avonds enz. Dat allemaal op één ‘boot’.
Een ander verhaal is het opnieuw verwelkomen van
de inspectie. De vorige ronde hadden wij te horen hadden gekregen waar wij
aan moesten werken. Deze ronde het resultaat er te mogen wezen. Wij kregen
een voldoende met de complimenten over de hoeveelheid werk die wij hadden
verricht.
Nog steeds lukt het ons om met elkaar de
schouders eronder te zetten. Zolang het ons leven geeft zijn wij op de goede
weg. Aangekondigd wordt nu de arbeidsinspectie en de voortgang van de HKZ.
Ook kondig ik u een verhaaltje aan over een van
mijn ervaringen. Dit als antwoord op de vraag om van mezelf meer te laten zien. Ik doe dit met
veel plezier. Een aantal van mijn geschreven ervaringen hebben her en der het
licht gezien. Voor ons nieuwe blad heb ik gekozen voor de titel ANNUNCIATIE.
Corrie
de Graaf
Bij het eerste nummer
van ‘De Postduif’
Alweer
een tijdje geleden ontstond het idee om naast de ‘Nieuwsflits’ een wat
uitgebreider nieuwsblad te maken van de
Hier
zie je dan het eerste nummer voor je!
Het
is de bedoeling dat het vier keer per jaar verschijnt.
Als
naam voor het blad werden genoemd ‘De Postduif’ en ‘Het Gouwe Licht’. Beide
namen verwijzen naar spiritualiteit en vrede. Vanuit de huizen en het ateljee
is uiteindelijk gekozen voor ‘De Postduif’.
We
horen het graag als je suggesties en ideeën hebt voor dit nieuwsblad!
Ons
adressenbestand is al oud. Daarom het vriendelijke verzoek om aan ons door te
geven als je dit blad niet langer wilt ontvangen!
Redactieadres:
Ark
Gemeenschap Gouda, t.a.v. secretariaat, Warmoezierskade 11, 2805 PR
Tel.
0182 - 582581
-------- manna --------
Hallo allemaal. Wij hebben
weer heel wat meegemaakt. Neem nu het verjaardagsfeest van Thea!
Thea: “het was
reuze-gezellig! Aan het eind van de avond zijn we nog met een paar mensen
naar de kroeg geweest en hebben we een biertje gedronken. Als
verjaardagscadeau ben ik met Dorothea naar een beauty-farm geweest. We hebben
daar in de sauna gezeten en ik ben onder de zonnebank gegaan. Het was een
hele leuke verjaardag!”
Op 1 februari was
Willie aan de beurt. Ook haar feest was er 1 om niet te vergeten! Willie: “ik
had een discofeest en iedereen kon dansen. Op mijn verjaardag ben ik bij Anja
geweest, de schoonheidsspecialiste! Ik heb hele mooie cadeaus gekregen.”
Maar je hoeft
natuurlijk niet jarig te zijn om iets te vieren! Zo was Walter een weekendje
in Egmond aan Zee geweest met zijn vader. Ze hebben daar veel gewandeld en er
was zelfs een sauna in het hotel!
8 maart is ook een
speciale dag voor Walter. Zijn ouders vieren dan hun 30-jarig huwelijksfeest!
Vanaf deze kant alvast een hele fijne dag toegewenst en van harte gefeliciteerd!
Joeri heeft heel veel
zin in het aankomende weekend (1 en 2 maart) want dan gaat hij logeren bij
zijn zus Patricia in
Rendy heeft een nieuwe
stageplaats gekregen. Hij werkt voor 6 weken iedere woensdag bij de Verfstreken.
Dit is een atelier, waar ze prachtige schilderijen maken. Ook Rendy heeft
zijn eerste schilderij af en mee naar huis genomen. Het is heel mooi
geworden.
Esther komt per 1
april ook op de maandag bij ons slapen. Dat vinden wij heel leuk!!
Sinds kort zit Esther
op fysio-fysiek samen met een aantal werkmakkers van het Ateljee. Daar doet
ze enorm goed haar best. Natuurlijk moet je ook af en toe even genieten van
een welverdiende vakantie en daarom gaat Esther op 7 maart lekker een weekje
weg met haar ouders.
Nog twee van die
vakantiegangers zijn Dorothea en Navina. Dorothea gaat in maart helemaal naar
En nu we dan toch bij
de assistenten zijn, er zijn de laatste maanden vier nieuwe gezichten bij.
Gerdine is al weer een paar maanden bij ons en zij doet haar SPW-4 stage vanuit het
ID-college in
Wij zijn heel blij dat
jullie allemaal in Manna zijn komen wonen/ stage lopen!!!
Wietske 
Als laatste nog een
introductie voor twee bijzondere mensen. Ans Mertens is een goede vriendin
van Manna die iedere maand twee weekenden bij ons komt logeren en ons ook een
handje helpt! Jetty van Enk komt al langer bij ons, maar sinds januari kookt
ze twee keer in de maand voor ons en dat vinden we heel fijn! Als deze
nieuwsflits uit komt, wonen we alweer twee jaar in Manna. En zoals ze zeggen:
de ouderdom komt met gebreken. Daarom is onze oude wasdroger plechtig het
huis uitgedragen onder toeziend oog van Thea en staat er nu een spiksplinter
nieuwe machine!!
-------- de waterput --------
De huisgenoten
Ferd is in december 65 jaar geworden, maar
geniet er nog steeds van om iedere dag naar de Baanbreker te gaan, vooral op
dinsdag als hij gaat paardrijden. Begin januari is Ferd flink ziek geweest,
maar inmiddels is hij weer helemaal de oude. In juni gaat Ferd op vakantie
met de Klup en hij verheugt zich er nu al op.
Met Bart gaat het ook prima. Hij vermaakt ons
nog steeds met zijn grappen en volgt graag zijn eigen rustige tempo, waardoor
hij iedereen laat 'onthaasten'. Tijdens de kerstvakantie was hij een paar
dagen bij zijn oude vrienden Pieter en Marian en dat is wederzijds heel goed
bevallen. Helaas is hij weer aan zijn oog geopereerd, maar we hopen dat hij
snel weer zal herstellen van deze poliklinische ingreep.
Linda heeft hele ontspannen maanden achter de
rug, waarbij het eigenlijk alleen maar goed met haar ging. In februari kreeg
ze bezoek van Thea, die jarenlang haar weekendassistent is geweest. Thea
heeft nu een nieuwe baan, maar ze hoopt Linda toch nog regelmatig te kunnen
bezoeken, al zal dit wel wat minder frequent zijn.
Linda is ook meegeweest naar de Katimavic en dat
is goed bevallen!
Martien gaat per 1 maart weer naar het Ateljee.
Ondertussen gaan we rustig kijken wat uiteindelijk voor hem de beste werkplek
is. Sinds hij het nieuws gehoord heeft, straalt Martien; hij is erg blij en
trots op het 'diploma' dat hij heeft gekregen van Corrie.
Frits gaat iedere dag naar het Ateljee om hout
te schuren of in de tuin te werken.
Ook is hij samen met John, naar naar de Katimavic in België gegaan en
dit ging boven verwachting goed. Een week later kreeg hij bezoek van zijn
beide zussen, die mee gingen naar de Arkviering in de Jozefkerk. Hierna ging
Frits weer een weekend naar zijn moeder: 'Twee nachtjes slapen', zoals hij
zelf zegt.
De assistenten
Het team bestaat uit Gosia, Susi, Anna, Darek en Cécile, als
huisverantwoordelijke. Van maandag tot en met woensdag leeft John mee in de
Waterput; hij gaat overdag werken in het Ateljee. Binnenkort hopen we nieuwe
assistenten te verwelkomen, waaronder Laura uit Roemenië, die al vijf jaar
Arkervaring in Frankrijk heeft. Het is heel prettig om een team op volle
sterkte te hebben. Er zijn slechtere tijden geweest!
En verder:
De woonkamer ondergaat stapje voor stapje een
heuse metamorfose: wie bij ons op bezoek komt
Over de huisvesting van de Waterput valt nog
veel meer te vertellen: het huis aan de Wethouder Venteweg wordt opnieuw
gebouwd. Iedereen heeft ideeën kunnen aandragen en we zijn nu in de
ontwerpfase. Over het vervolg zult u in een van de volgende Postduiven vast
uitgebreid worden geïnformeerd....
-------- ateljee --------
In het ateljee hebben we Rick van de Arkschool
verwelkomd. Elke dinsdag werkt hij als stagiaire met ons mee.
In januari hebben we afscheid genomen van Henny.
Ze heeft nu werk dicht bij huis. We missen haar.
Op maandag, dinsdag en woensdag is John nu
assistent bij ons. We zijn blij met hem, want hij heeft goede ideeën voor het
schilderen van kaarten.
Marjon is nu de verantwoordelijke van het
ateljee.
In januari mocht de tuingroep in de tuin van
Joos, Martiens vader, wilgen snoeien. Veel van de wilgetakken hebben de
makkers in de eigen tuin gezet. We hopen dat de wilgen mooi gaan uitlopen.
De tuingroep is ook het kippenhok aan het
uitbreiden.
Nog iets heel leuks! Walter heeft voor het eerst
met ons meegezwommen in de Tobbe!
Vol verwachting waren we: wanneer komt het
kindje van Ronald en Marianne? En opeens was het meisje er: Sarah Maria!
Ronald belde ons om het ons te vertellen. Wij waren allemaal heel blij en we
juichten. Inmiddels heeft Ronald beschuit met muisjes getrakteerd.
---- een ‘nieuwe’ assistent stelt zich
voor ----
Hallo
J,
ik ben Navina.
Ik
ben 19 jaren oud, en kom uit Schwaebisch Hall, een kleine stad een uurtje van
Stuttgart in de zuiden van Duitsland. Sinds bijna vijf maanden ben ik nu al
“de nieuwe vrijwilligster in Manna”, zoals ik mezelf nog steeds voorstel.
Op
zich voel ik mij in de tussentijd helemaal niet meer nieuw.
Ik
weet nu namelijk niet alleen maar waar ik de lekkerste Stroopwaffels
In
het begin was wel alles nieuw voor mij.
Te
beginnen met het land, waar je fiets je beste vriend zou worden.
De
nieuwe taal, die ik in de begin toch heel grappig vond.
De
nieuwe rol, die voor mij natuurlijk veel meer verantwoording betekende als
toen ik nog “het kind van mijn ouders” was.
En
toch voelde ik me nooit nieuw in de betekenis van vreemd.
Vanaf
de eerste dag in Manna hebben de huisgenoten hun best gedaan om het mij
mooist-mogelijk te maken:
Na een hartelijke begroeting aan de deur
met een: “Hooooi Vinaaa” door Joeri, begon Esther mij naar de huiskamer te
brengen, waar Willie net met haar Nederlandse les begon: “koooooelkast, ken
je dat? K-o-e-l-k-a-s-t”.
Zou het toch een keer gebeuren dat ik
niet snapte wat Willie mij “even uitlegde”, dan was er steeds Rendy aanwezig
om het met zijn duitse kennis te vertalen.
Toen ik maar ietsje kon begrijpen, liet Thea mij
zien hoe blij je met een gedane huishoudelijke taak kan zijn. En Walter
motiveert me elke dag opnieuw een beetje sportiever te worden.
Dus
..., ik heb het erg naar mijn zin in de ark en ben benieuwd wat er de
volgende zes maanden gaat
gebeuren
J.
-------- interview --------
Het
is de bedoeling dat voor elk nummer van het nieuwsblad huiegenoten,
werkmakkers en assistenten elkaar interviewen. Voor dit nummer werden Rendy en
Dorothea geïnterviewd door Mariëtte. Voor het volgende nummer zullen zij twee
anderen gaan interviewen, enz. enz.
-------- interview --------
-------- de Katimavic --------
Van 8–10 februari is een grote groep
huisgenoten, assistenten, vrienden en belangstellenden vanuit de Ark Gouda
naar de Katimavic in België geweest. Een hele mooie ervaring, waarvan
hieronder een paar deelnemers verslag doen. Foto’s zijn gemaakt door Paul.
Verslag
van Thea
We hebben eerst in Manna gegeten. Toen gingen we
met de auto van Freek naar België. Ik ben eerst met Marjon naar de
lingeriezaak gegaan aan de overkant van de abdij, dat was grappig!
Er waren heel veel mensen naar de Katimavic
gekomen, er waren slaapkamers te kort. Het was oud, de douches waren beneden.
Pater Frans vertelde over Jean Vanier. Ook
vertelde hij, dat hij zichzelf tegenkwam, omdat hij altijd sterke koffie
zette en daar hield een huisgenoot niet van. Dat maakte indruk op mij, omdat
ik mezelf ook wel eens tegenkom. De voetwassing was heel indrukwekkend en dat
we dansend naar de kapel gingen voor een viering. De dansen ’s avonds vond ik
erg moeilijk, dus toen ben ik met iemand gaan praten.
Ik vond de meditatieviering heel gaaf om mee te
maken. Je gaat dan eigenlijk op visite bij jezelf.
Het was heel gezellig om de mensen uit de Ark
van België te ontmoeten en om in de kleine groepjes over de onderwerpen door
te praten.
Van mij had het nog wel langer mogen
Verslag van Paul
Wij zijn naar de Katimavic geweest in Drongen,
Belgie.
Het was heel erg leuk om iedereen weer te
ontmoeten.
We hebben veel liedjes gezongen en lekker
gegeten en geslapen. Het volksdansen was een groot succes, iedereen danste
met iedereen. In de kapel hebben we een hele mooie viering gehad, op
zaterdagavond was er een voetwassing. We zijn ook in kleine groepjes bijeen
geweest om te praten. Het was weer een enorm feest om erbij te zijn!
-------- annunciatie --------
“Ik
zit in het college van Patricia Brown over Italiaanse renaissance. Ze
bespreekt een aantal schilderijen met afbeeldingen van de Annunciatie, de
aankondiging door de aartsengel Gabriël dat Maria uitverkoren is om de
Verlosser te baren. Alle schilderijen tonen Maria met de ene hand ontvangend,
de andere terughoudend. Dit beeld roept bij mij een oude herinnering op.
Hoge
brede gangen die op schouderhoogte van glas zijn voorzien. Daar achter de
ziekenafdelingen. Niettegenstaande mijn 15 jaren was ik als patiënt op de
kinderafdeling geplaatst. Zodoende kon ik zwervend terecht komen bij de
babyafdeling. Wanneer ik op mijn tenen ging staan kon ik de pas geboren
baby-tjes zien. Ze lagen in bedjes van glas netjes op een rijtje. Ik herinner
me dat ze heel klein waren. De baby-tjes onder het raam waren net niet
zichtbaar. Ik ging nog verder op mijn tenen staan en zag degenen die ik eerst
niet kon zien.
Dit
zien bracht iets in mij teweeg.
Ik
vloog de gang over en verplaatste mij toch zeker 3 meter achteruit. Wat had ik
in godsnaam gezien? Onder het raam tegen de muur lagen twee ‘peutertjes’ als
twee veel te grote baby's. Ze waren niet alleen te groot maar ook niet te
vatten; niet voor te stellen. Een van de baby’s lag op zijn ruggetje stil
naar boven te staren met ogen onder een enorme schedel met daarop plukjes
blond haar. Het dichtst bij de muur lag nog een baby, lang en mager en met
rechtopstand zwart haar. Alles aan deze ‘baby’ was ongecontroleerd, alles
bewoog behalve de blik waarmee het mij even vasthield. Vooral deze blik trof
mij zo diep dat ik mij verplaatst wist. Onvoorstelbaar geschrokken was ik.
Onvoorstelbaar omdat ik niets wist dat gehandicapte baby's bestonden. Deze
‘baby's’ lagen daar al vanaf hun geboorte zo werd mij later verteld.
Jaren
later woonden mijn man en ik niet ver van een dagactiviteiten centrum voor
verstandelijk gehandicapten mensen. Wanneer ze ons huis passeerden kwam de
gedachte wel eens op: “je zult maar een dergelijk kind krijgen daar doe je
toch gelijk afstand van?”
Wij
hebben drie kinderen gekregen. Ons eerste kind kwam als een echt wondertje.
Ons tweede kind als de allermooiste en scoorde bij de geboorte een 9. Ons
derde kindje als de allerlekkerste door haar verrukkelijke geur.
Iedere
baby een mensje dat iets eigens in je oproept. Dat is zo gebleven. Deze
oproep zijn wij trouw gebleven, ook toen het cijfer van ons mooie kindje haar
werd afgenomen. Zes maanden na haar geboorte kreeg ze een dikke onvoldoende
met de stempel: klein foutje. Het duurde drie jaar voordat wij zagen wat de deskundigen
bedoelden. Jonna bleek een verstandelijke handicap te hebben, een zeer
ernstige handicap naar later duidelijk werd. Ze was veranderd in een foutje,
maar wij hielden vast aan de oproep van ons mooiste kind, volgens deskundigen
tegen beter weten in.
Deze
ontwikkeling - met vervolg - heeft een beroep op ons gedaan. Een beroep
waarvan wij het bestaan niet kende. Want Jonna sprak ons aan en wij leerden
te communiceren met iemand die niet sprak en je vrijwel nooit aankijkt. Zo
werd langzaam zichtbaar wat Jonna en wij voor elkaar betekenden. Hoe
ontvangen, geven mogelijk maakt. Deze ervaring veranderde ons in mensen die
geen nee meer zeggen tegen mensen met een handicap.
Het
gebaar in de Annunciatie riep de herinnering van ontvangen in mij op. Alsof
ik iets herkende. Maria met één hand op ontvangen gericht, terwijl haar
andere hand een immense vrees uitdrukt. Toch is haar antwoord: “mij geschiede naar uw woord” nadat ze
heeft vernomen dat voor God niets onmogelijk is.”
C.M. de Graaf
-------- vriend van de ark --------
Om
nieuwe vrienden voor de ark te werven stuurden we onderstaand stukje van
Jetty naar de Goudse kerkbladen, maar het is leuk het ook met jullie te
delen.
“Mijn naam is Jetty van Enk, ik ben 51 jaar en
ik woon in Den Haag. Twee keer per maand verzorg ik de warme maaltijd in
Arkhuis Manna. Ik krijg hulp van één van de huisgenoten, die als hulpkok
dienst doet. De werkzaamheden van de hulpkok variëren van groenten snijden
tot in de pan roeren, zodat de saus een beetje gaat binden. Dat is
afhankelijk van de capaciteiten van de huisgenoot, die meehelpt. Bovendien is
de assistent, die de kookbeurt heeft, ook vaak bereid om te helpen.
In de loop der jaren
ben ik me in Manna steeds meer thuis gaan voelen. Iedere keer ga ik erheen
met het gevoel, dat ik bij vrienden kom. Ik mag meeleven met vreugde en
verdriet van de huisgenoten. Ook is het mogelijk om een praatje te maken met
de assistenten, zodat we elkaar beter kunnen leren kennen. Kortom, er is heel
veel ruimte om met elkaar mee te leven. Vorig jaar heb ik het
Sinterklaas-feest met de Arkgemeenschap gevierd. Ik heb ook gekookt op hun
kerstavond.
Langzamerhand leer ik
de bewoners en hun voorkeur voor bepaalde groenten steeds beter kennen. Het
is net als in een gewoon gezin: het ene kind lust alles, het andere kind lust
bepaalde groenten niet en het derde kind is vegetariër. Het is voor mij een
uitdaging om hier iets mee te doen.
Ik probeer iedereen het gevoel te geven, dat het een gerecht is, wat
ze kunnen eten. En … ik vind het leuk om voor anderen te koken.
Eén ding wil ik nog
noemen, wat het huis heel speciaal voor mij maakt: ik hoef niet over speciale
capaciteiten te beschikken om als vriend in het huis te kunnen werken. Ik
hoef niet de superkok te spelen, die een driesterrenmenu op tafel brengt. Ik
mag werken met de capaciteiten en de beperkingen, die ik heb. De enige vraag,
die meetelt, is: wil jij/ wilt u
onze vriend zijn? Dat is al jaren mijn intentie en dat merken de
bewoners ook. Ik probeer wel iedere keer een aantal uren van die dag aanwezig
te zijn, zodat ik ook iets van het leven in Arkhuis Manna meekrijg.”
Recept van Jetty van Enk
witlof-ovenschotel voor 4 personen
Ingrediënten:
witlof - 2 uien - 1 potje maïskorrels
4 eetl. tomatenpuree - peper - zout - paprikapoeder - cayennepeper - drupje
tabasco
1 theel. suiker
een handje (tortilla)chips - verse koriander of peterselie
Bereidingswijze:
Snijd de witlofstruikjes in de lengte doormidden. Kook ze in circa
vijf minuten in water beetgaar. Snipper de ui en fruit deze tot ze zacht is.
Voeg de (uitgelekte) maïskorrels en tomatenpuree toe. Breng het geheel op
smaak met peper, zout, paprikapoeder, cayennepeper, tabasco, suiker en
eventueel wat bouillonpoeder. Laat het geheel afgedekt vijf minuten stoven.
Hak een deel van de verse koriander (of peterselie) fijn en roer de helft
door het rode mengsel. Laat de witlof uitlekken en leg ze in een lage
ingevette ovenschaal. Verdeel de tomatensaus over de witlof. Verkruimel de
(tortilla)chips erboven. Zet de schotel 10-15 minuten in een voorverwarmde
oven van 200ºC. Serveer de schotel met de rest van de verse koriander (of
peterselie) eroverheen. Lekker met grote witte bonen en een salade erbij
-------- nieuws --------
BIJ AANKOOP VAN 1 FIETS
ÉÉN FIETS GRATIS 
Het gebeurt helaas niet altijd, dat je zo maar
gratis een fiets krijgt. Maar als je zo aardig als Navina en Dorothea 
bent, dan wel. Nou ja, en meneer van
Z. 
hoort natuurlijk ook
nog bij het verhaal.
Een tijdje geleden waren we hard
bezig voor Manna een assistentenfiets te zoeken. Uiteindelijk vonden we er
één op www.marktplaats.nl en fietsten heel enthousiast richting Oudewater
naar meneer van Z.
Nadat we hem over de Ark hadden
verteld, kregen we 10 Euro korting! Toen we in Oudewater nog een
chocolademelk wilden drinken (Je moet jezelf ook belonen voor goed werk,
toch?), kwam die meneer toevallig ook langs bij het café en zei nog “dag”
tegen ons, toen hij weer ging. Vervolgens bracht de ober de chocolademelk en
zei dat die meneer al voor ons had betaalt. Dat vonden we zo aardig, dat we
hem een brief met “dank u wel” en een folder van de
----------------------------
Groeien in verwondering;
Jean Vanier en de Ark
door Kathryn Spaink
Vorig
jaar verscheen het boek van Kathryn Spaink over Jean Vanier en de Ark in een
vertaling in het Nederlands. Zij beschrijft hierin de levensgeschiedenis van
Jean Vanier. De beschrijving begint bij zijn kinderjaren en gaat verder over
hoe hij ertoe kwam om in 1964 dat bijzondere project te starten: een klein
huis te kopen en drie verstandelijk gehandicapte mensen uit te nodigen om bij
hem te komen wonen. Zijn relatie met pater Thomas wordt uitgediept. Aan de
orde komen de groei van de gemeenschap en het ontstaan van nieuwe
gemeenschappen.
Kathryn Spaink had vele gesprekken met Jean
Vanier en bezocht Arkgemeenschappen over de hele wereld en raakte steeds meer
onder de indruk: “Overal werd ik met open armen ontvangen: met kleurrijke
potloodtekeningen aan mijn bed, bloemen bij mijn vertrek of gebeden voor een
voorspoedige reis en behouden thuiskomst” (17). Voor wie geïnteresseerd is in de geschiedenis van de
“Groeien
in verwondering” is te koop bij het secretariaat (tel. 0182-582581) voor €
24,50.
Daar zijn ook andere boeken van Jean Vanier te
koop. Onder andere ‘In elke mens schrijft God geschiedenis’ en ‘De
spiritualiteit van de Ark’. Er zijn ook een aantal engelstalige titels van
Op het secretariaat is ook een kleine
bibliotheek aanwezig met o.a. bovengenoemde boeken, maar ook boeken rondom de
zorg voor verstandelijk gehandicapten.
-------- arkviering 17 februari --------
Met Arkhuis Manna en de Waterput kwamen we om
kwart voor elf in de Josephkerk.
Ik moest samen met Tonny en Dick Vrijburg buigen
voor het altaar. Dat vond ik een beetje vreemd, maar later legde Dick uit dat
het uit respect voor God was.
We hebben de mime gedaan over de hand en de voet
en het oog. Dat die elkaar nodig hebben en elkaar niet kunnen missen. Ik
moest “de voet” doen.
Daarna hebben we van alle mensen de handen
gewassen en afgedroogd. Dat was in plaats van de eucharistie. Daarna gaven
alle mensen elkaar een hand en gingen zo samen de kerk uit naar de koffie.
Verslag
van Thea
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
iets
doen voor een ander
als je
iets doet
voor
een ander
gaat
het waaien
in je
binnenste
dan
voel je de kracht
en
moet je
een
toontje hoger zingen
Jeroen
Klomp in: ‘Blijf nog even’
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------