DE POSTDUIF

Nieuwsblad van De Ark Gemeenschap Gouda

Nr. 2

Juni 2008

-------- voorwoord --------

Omgekeerde intergratie

Met de Pinkstervoettocht achter de rug en de vakantie in het vizier vliegt deze Postduif uit om jullie te informeren over ons wel en wee.

De Pinkstervoettocht heeft opnieuw Geestkracht gegeven. Het ontvangen van verhalen én het doorgeven van verhalen is opwekkend. Zoals het verhaal van Jetty en haar manier om De Trooster te ontvangen of het moment dat Jonna haar hand pakt en doorwandelt. Jetty is een goede vriend van de Ark. We genieten niet alleen van haar kookkunsten maar vooral van de vriendschapsmomenten. De Pinkstervoettocht is een goed moment om even bij dit vermogen stil te staan.

Stil staan in dankbaarheid, wil ik ook bij al degenen die hebben gezorgd dat dit weekend mogelijk was.

Straks vliegt iedereen weer uit naar binnen en buitenland. Wij integreren gezellig de andere kant op om nieuwe verhalen op te doen voor o.a. de Postduif. Onze assistenten vliegen met een tevreden gevoel. Dit kunnen wij weten omdat het de uitkomst is van het tevredenheidsonderzoek onder medewerkers. Wij zijn nu bezig met een tevredenheidsonderzoek onder huisgenoten en werkmakkers. Dit alles in het kader van de HKZ.

HKZ geeft veelal goede mogelijkheden maar dit onderzoek is vooral bedoeld om iets te willen meten. Volgens mij is betrokkenheid bij hetgeen je doet belangrijker dan tevreden zijn over hetgeen je doet. Dit mag ik vinden van de HKZ als ik het andere maar meet.

Door steeds iets te ‘vinden’ kan ik wel de vertaalslag maken om zo onze Identiteit en onze Missie de ruimte te geven die noodzakelijk is om als Gemeenschap te kunnen blijven bloeien en groeien.

Goede en gezellige vakantietijd toegewenst.

Corrie de Graaf

Agenda Ark Gemeenschap Gouda

1 juli	Gemeenschapsavond
5 juli	Assistentendag
19-20 juli	Groot Weekend
2-14 augustus	Ark vakantie
16-17 augustus	Groot Weekend
2 september	Gemeenschapsavond
20-21 september	Groot Weekend
7 oktober	Gemeenschapsavond

‘De Postduif’

Nieuwsblad van de Ark Gemeenschap Gouda

Verschijnt vier maal per jaar

Redactieadres:

Ark Gemeenschap Gouda, t.a.v. secretariaat,

Warmoezierskade 11, 2805 PR Gouda.

Tel. 0182 - 582581

Email: kantoor.arkgouda@larchegouda.org

Ons adressenbestand is oud. Daarom het vriendelijke verzoek om aan ons door te geven als je dit blad niet langer wilt ontvangen!

-------- nieuws uit manna --------

Thea heeft op 26 april haar communie gevierd. Samen met Tonny en Dick Vrijburg van de Jozefkerk heeft zij zich hierop voorbereid en mag zich nu een echte Katholiek noemen. Thea: “Door mijn Communie en mijn heilig Vormsel heeft God mij van al het zware Calvinisme bevrijd. Nu ben ik opnieuw tot bekering en geloof gekomen. Ik geloof dat God mij van binnen nieuw gemaakt heeft, dat ik als een jong kuikentje heel verbaasd de wereld inkijkt.”

Ook over Walter hebben wij heel leuk nieuws te vertellen. Hij gaat van 2 tot en met 6 juni met zijn ouders Ton en Francoise naar Lourdes. Dat alleen is zeker al spannend genoeg, maar omdat zij natuurlijk helemaal naar Frankrijk moeten, gaan zij ook nog eens met het vliegtuig. En dat is voor Walter de eerste keer. Wij zijn allemaal benieuwd hoe Walter de “wereld van boven” zal vinden en wensen hen veel plezier.

Rendy gaat diezelfde week, van maandag tot en met vrijdag stage lopen op de Thyssenlaan in Gouda.Hij zal daar op een schilder-atelier gaan werken. Op 3 juni hoopt Rendy ook nog zijn verjaardag te vieren in Manna!! Dus dan wordt het groot feest!

Mariëtte heeft ook heel wat te vertellen: Leendert en zij hebben een huis gekocht! Leuk, toch? En in welke stad denken jullie hebben ze hun huisje gekozen? Juist! Vanaf augustus plakt de naam van de “twee Sneepjes” op een deur in Gouda. Mariëtte vindt het best, binnen 5 minuutjes naar Manna te kunnen fietsen. En wij vinden het best, gemakkelijk even voor een koffie langs te kunnen komen J

Navina is niet verhuisd, maar toch is ze nu wat minder in Manna. Dat komt niet alleen omdat ze om de week op vakantie gaat (want dat doet ze echt …). Ze is vanaf mei 2,5 dagen in het Ateljee gaan werken en dus alleen maar nog op vrijdag en twee keer in het weekend in Manna aanwezig.

Over Austin hebben wij te vertellen, dat het steeds beter gaat met zijn Nederlands. Naast zijn harde oefeningen in het dagelijkse Manna leven krijgt hij elke woensdag een beetje ondersteuning door Minnie Busse. Daarom hiermee hartstikke bedankt, Minnie, voor je inzet.

Esther had in april bezoek gehad van Marijke en Willem, haar oude gastgezin, met die ze nog steeds een hechte band heeft. Het leukste voor Esther schijnt het kinderliedjes zingen met Marijke te zijn. Want Marijke kent een hele boel dit soort liedjes. Esther oefent nu in elk geval heel hard en kijkt al er naar uit, om een keer bij hun te gaan eten.

Limmie is op 23 mei jarig geweest en gaat a.s woensdag ook in Manna haar verjaardag vieren. Een feestje heeft Limmie ook best verdient, want zij is de laatste weken druk bezig met het voorbereiden van “Community and Growth”, waar zij begin juli naartoe gaat.

Ook Dorothea is jarig geweest. Op 13 mei. Haar feest hebben wij de maandag erna gevierd. Hiervoor had Dorothea een picknick gepland. Helaas was het niet zulk mooi weer, dus hebben wij niet in de natuur gepicknickt, maar gezellig in de mooie omgeving van onze Manna huiskamer. Eind Juni gaat ook Dorothea op vakantie, naar haar moeder naar Duitsland. Wij wensen haar veel plezier!

Nog zo ’n vakantieganger is Wietske. Zij is een week in Taize, haar oude woonplek, geweest. Wietske kon volop genieten van de mooie omgeving, de zon, de gebeden en al haar vrienden weer te ontmoeten. Maar – gelukkig - keek zij ook er naar uit, ons snel weer te zien J.

Iemand die wij al een tijdje niet hebben gezien is Tonny. Maar dit komt helaas niet omdat zij op vakantie is. Tonny is nu al een hele tijd ziek en voelt zich nog steeds erg vermoeid. Wij wensen je van harte beterschap en hopen jou snel weer in manna binnen te zien lopen!

Willie is superblij, want zij is met Thea en Limmie naar Rob de

Nijs geweest!! Bij zo'n feestelijke avond hoort een feestelijk

outfit en zoals jullie kunnen zien is dat supergoed gelukt! Is het

geen knap stel zo bij elkaar?? Rob was onder de indruk J

En last but not least onze Joeri. Hij vertelt al aan iedereen dat hij naar Trosly gaat op vakantie! En dat is niet niks! Trosly ligt helemaal in Frankrijk en dat is de allereerste gemeenschap van de Ark. Misschien kan Joeri nog een bakkie doen bij Jean Vanier!!

-------- nieuws uit het ateljee --------

We hebben op vrijdag 30 mei afscheid genomen van Ria. Zij is 8 jaar assistent bij ons geweest en we zullen haar missen! We hebben karaoke voor haar gehouden, het was een echt feest.

Walter, Esther en Rick hebben prachtige bloempotten beschilderd die nu ook te koop zijn. Timo is bij ons gekomen om te assisteren.

Op donderdag 12 juni heeft Joeri zijn verjaardag gevierd in de tuin in Schoonhoven, met alle makkers. En op 13 juni is Ronalds verjaardag gevierd.

Marjon en haar man Frank zijn in verwachting van een kindje!

-------- nieuws uit de waterput --------

In de Waterput heerst er een voetbalstemming met Martien als ware voetbalfan en trouwe supporter van Oranje en Susi van Duitsland.... we kijken graag mee, soms met een bordje op onze schoot op de bank.

In juni vierden we de verjaardag van Gosia, een gezellig en warm feest.

Nu staan de vakanties voor de deur. Ferd bijt de spits af en is een week op pad met de Klup. Iets waar hij zich al wekenlang op verheugde.

In augustus pakken we onze koffers voor Trosly (Cécile, Susi, Frits, Ferd en Linda) en Liverpool (Bart, Matien, Gosia en Darek). Natuurlijk gaan ook de assistenten op reis.

We hebben hulp gekregen voor een maand van Timo, die een rondreis door Europa maakt.

Helaas moesten we afscheid nemen van John en Laura. Twee waardevolle assistenten die we zeker missen, maar die we in de toekomst zeker nog hopen te zien.

We zoeken een wandelvrijwilliger voor Linda, die eens per twee weken met haar op pad wil. We zoeken iemand die trouw wil komen, houdt van buiten zijn in weer en wind en het niet erg vind om in een langzaam tempo te wandelen. De tijdsinvestering bedraagt ongeveer 2 tot 3 uur per keer. Laat ons weten of u iemand kent met belangstelling. Nadere informatie is te verkrijgen bij Cécile.

-------- bouwplannen voor de waterput --------

Iedereen die in de Waterput is geweest valt het op; als je de woonkamer in komt merk je dat de vloer scheef wegloopt. Het oude gedeelte van de Waterput verzakt wat. Niet veel, en ook niet gevaarlijk, maar er moet wel wat aan gebeuren.

In eerste plaats dachten we aan “oplappen”, door het oude huis van een nieuwe fundering te voorzien. Omdat dat vrij prijzig is, en ook de rest van het huis niet in optimale staat van onderhoud is, is besloten tot complete herbouw van het huis.

Daar komt nogal wat bij kijken, en daarom is een bouwcommissie, bestaande uit de gemeenschapsverantwoordelijke, de huisverantwoordelijke van de Waterput, een afvaardiging van de ouders en een bestuurslid, ingesteld. De eerste besprekingen en daarbij behorende plannen liggen achter ons, bij de volgende bespreking zullen de plannen verder geconcretiseerd worden. Een grote uitdaging ligt nog in de financiering, in de begroting zit nog een aardig gat. We hebben een goede fondswerver nodig!

Hiernaast is te zien hoe het huis eruit zou kunnen komen te zien.

Willem Bakermans, bestuurslid

---- een ‘nieuwe’ assistent stelt zich voor ----

Hoi,
ik ben Susi en woon nu sinds 9 maanden in het arkhuis "de Waterput". Wow, zijn dat echt al 9 maanden? De tijd gaat zo snel...
Geboren en opgegroeid ben ik in Berlijn waar ik met mijn ouders samen gewoond heb. Nu heet mijn woonplek niet meer Berlijn maar Gouda en dat is ook goed zo :-)

Toen ik in september hier naar toe kwam heeft iedereen mij welkom geheten en dus voel ik mij hier nu thuis.

Heel bijzonder in de ark vind ik, dat ik hier nooit alleen ben. Dit is natuurlijk niet altijd gemakkelijk omdat ik af en toe toch ook tijd voor mijzelf nodig heb, maar ik vind wel dat ik genoeg vrije tijd heb. Zelfs als
ik mij niet zo lekker voel is er steeds iemand bij mij die mij nieuwe energie geeft. Dit zijn geen grote dingen, slechts een kleine gebaar hier en een lieve woord daar, maar precies dat is helemaal voldoende.

Lang zal ik hier helaas niet meer wonen maar ik zal genieten van de laatste 2 1/2 maanden.
Maar zelfs als ik hier niet meer woon, zijn alle huisgenoten, werkmakkers en assistenten nog steeds in mijn gedachten en ik kom heel graag terug om jullie te bezoeken. Dat weet ik zeker en beloof het jullie :-)

Alles lieve en tot ziens,
Susi

-------- interview --------

Voor elk nummer van het nieuwsblad interviewen huiegenoten, werkmakkers en assistenten elkaar. Dit nummer werden Anna (onder) en Thea (rechts) geïnterviewd door Rendy en Dorothea. Voor het volgende nummer zullen Thea en Anna weer twee anderen gaan interviewen, enz. enz.

-------- interview --------

-------- de Pinkstervoettocht --------

Verhaal van Willie

We waren in Groesbeek bij de bossen en gingen de berg op en weer naar beneden. Ik ging met Wietske en Thea slapen bij Mirjam en Popke. Wietske sliep in de kelder, ik sliep met Thea op een kamer.

We hadden een hele leuke dag, we gingen wandelen en eten bij de grote zaal. Pieter en Marjan gingen eten koken. “Gaan jullie maar wandelen”, zeiden ze. Het was heel mooi weer: geboft!

We gingen ook naar de kerk om te bidden en liedjes te zingen. Willie mocht helpen met kaarsjes aansteken. We gingen ook oefenen met gebaren.

Er waren dia’s over de Ark en Jean Vanier. Bert ging over de dia’s vertellen. En hij ging piano spelen, hij zat op een kruk en ging een liedje spelen.

Onze groep moest tafeldekken, de andere groep ging afwassen. Elke groep had een kleurtje. Willie zat in de groene groep, Walter in de lichtblauwe, Esther in de roze groep en Joeri in de donkerblauwe groep.

Willie heeft nog een tekening gemaakt voor in de grote zaal.

Verhaal van Eli

Op zaterdagochtend ging ik op de fiets naar Manna. Mijn fiets zette ik in de fietscontainer en ik reed met de mensen van de Waterput mee. Het was best een eindje rijden, maar we waren er zo. Ik had met mijn begeleider uitgezocht welke kleren ik mee zou nemen. Het was heel mooi weer, dus ik had maar één lange broek meegenomen.

Marjan en Pieter hadden een grote ruimte waar we samen konden zijn. Die ruimte was nog wel iets groter dan ons Ateljee. Daar gingen we zaterdag lunchen.

Ze gingen ons indelen in groepjes. Ik zat met Marjon, Leendert, Willie en Wietske in de Afrikaantjes-groep.

We gingen kennismaken met ons gastgezin. Dat waren hele leuke mensen. Ze hadden een mooi huis met veel kamers. Ik sliep er met Martien, Anna en Reinier. We konden allemaal op een eigen kamer slapen. Daar was ik wel blij om, want anders slaap je niet zo lekker. Pieter liet ons zien welke wandelingen we konden gaan maken. ’s Avonds gingen we allemaal naar de kerk, volgens mij was het de Protestantse kerk.

Er was ook een klein meisje, een kleindochter van Pieter en Marjan, die heel goed kon voetballen. Daar heb ik mee gevoetbald, dat was leuk.

Op zondag hebben we heel lang gewandeld. Het was leuk om te doen, maar aan het eind was ik wel moe.

Ik vond het een heel leuk weekend. Volgend jaar ga ik weer mee!

Verhaal van Jetty

God komt naar ons toe

Hoera! Ik ga mee met de Pinkstervoettocht! Op die manier begon voor mij de voorbereiding. De reis naar Groesbeek zelf was er een met vertraging. De trein Den Haag-Groningen reed die dag helemaal niet. Toen moest ik op zoek naar vervangend treinvervoer. Spannend! Waar moet ik zijn en hoe is de verbinding? En hoe ver is de plek, waar we samenkomen, lopen vanaf de bushalte? Het viel allemaal nogal mee, want ik was ruim op tijd binnen.

Zaterdag was eigenlijk de dag, waarop we bezig waren met de verwachting van de Heilige Geest. Daar paste een sobere maaltijd bij, die gekookt was door Darek en Marian (Tabak).

Het avondgebed (in de stijl van Taizé) was voorbereid door Wietske. Een aantal mensen kreeg een gebedsintentie, die tijdens de litanie voorgelezen werd. Best apart om op die manier te vieren, dat het Pinksteren is.

Op zondag werd de betekenis van Pinksteren duidelijker. Het thema was eigenlijk ‘God komt naar ons toe in onze taal, onze cultuur en onze mogelijkheden’. Dat werd op allerlei manieren duidelijk. Daarover wil ik iets vertellen.

God komt naar ons toe in onze taal. Er waren 6 groepen gevormd, die de hele dag met elkaar optrokken tijdens de wandelingen en de corvee. Iedere groep had en eigen naam en een eigen tekening. De namen waren Eskimo’s, Japanners, Hollanders, Afrikanen, Indianen en Mexicanen. In de ontmoetingsruimte hing een wereldbol, die was ingekleurd. Ook was er een tekening gemaakt, die de uitstorting van de Heilige Geest symboliseerde. Op die manier werd duidelijk dat de Heilige Geest er was voor iedereen. Tijdens de kerkdienst mochten we (als Arkgemeenschap) het Onze vader uitbeelden in gebarentaal. Dit gebeurde zowel in de Protestantse als in de Katholieke Kerk van Groesbeek.

God komt naar ons toe in onze (eet)cultuur. Op zondagavond was er een wereldmaaltijd gekookt (wederom door Darek en Marian). Het was een mix van Mexicaans, Egyptisch, Oekraïns en Russisch eten. Na de wandeling kregen we ook een drankje aangeboden, dat kon Hollandse bowl zijn, maar ook een Spaanse drank. Heerlijk!!

De cultuur van de Ark viel op bij de creativiteit. De rode draad was een toerist, die vanuit Zuid-Amerika naar ons toe kwam, bepakt met een rugzak, waaraan diverse flessen, pannen en mokken hingen. Hij stelde de centrale vraag: ‘Wat doen jullie hier? Wat hebben jullie gedaan?’ Wij moesten het hem weer vertellen. Op die manier leerden we onthouden, wat er gebeurd was tijdens het weekend. In het mimespel werd de periode van de 10 dagen tussen Hemelvaart en Pinksteren uitgebeeld, op een manier, die voor iedereen begrijpelijk was.

God komt naar ons toe in onze mogelijkheden. Dit weekend bood heel veel mogelijkheden om de spiritualiteit van de Arkgemeenschappen te ervaren. We sliepen bij gastgezinnen. Voor hen een manier om de Ark een klein beetje te leren kennen. Tijdens de wandeling op zondagmid-dag (langs het Maas-Waalkanaal) moesten we onze eigen manieren bedenken om het leven in de Ark aan anderen door te geven. Voor de ene groep was dit een boeket, dat tot een bloemen-krans gevlochten werd, voor een andere groep was dit een briesje. Een derde groep maakte van natuurmaterialen een symbool van de Ark.

Ik heb heel veel geleerd van dit weekend. Ik merkte, dat God naar mij toegekomen is en dat ik mag doorgeven, dat dit een teken is van hoop. Dit kan ik in mijn eigen leven doen, maar ook door mijn betrokkenheid bij de gemeenschap.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

ZON

Ze schijnt naar de aarde

In de lente en de zomer

Bij onweer verstopt ze zich

Nadien straalt ze oranje geel

Warmte op mijn schouders

Ik word er licht van

Groepsgedicht kunstatelier Tevona in: ‘Blijf nog even’

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
-------- werkgroep spiritualiteit --------

Het lijkt goed om in de Postduif een keer iets te vertellen over de werkgroep spiritualiteit, wie wij zijn, wat wij doen en wat ons momenteel bezighoudt.

De werkgroep bestaat uit de volgende leden: Reinier Kuyvenhoven (vz), Corrie de Graaf, Tonny Mulder, Marjon Voncken, Anna Waitz en ik zelf (samen met Marjon secretaris).

Wij zijn gedelegeerd door de Gemeenschapsraad voor het organiseren van vieringen, het meewerken aan de Pinkstervoettocht en aan de Katimavic en het ondersteunen van andere activiteiten (zoals meditaties en avondgebed), die voeding geven aan onze Ark als een spirituele gemeenschap. Een hoogtepunt vormde voor ons het jaar 2004 waarin wij de doop mochten begeleiden van Linda, Bart en Willie, die op 6 februari 2005 in de Veste plaatsvond.

Onder onze huidige voorzitter Reinier zijn we erin geslaagd, al ruim van te voren werkgroepjes te vormen met assistenten, muzikanten en andere vrijwilligers voor het inhoud geven aan vieringen en andere spirituele activiteiten. Mede door die tijdige voorbereiding, hebben de vieringen een steeds beter gehalte. Zo was er onlangs een prachtige bijdrage van de Ark aan een parochieviering in de St.Jozefkerk met mime, handwassing, voorbeden en gezongen Onze Vader, wat menigeen ontroerd heeft. Thea schreef erover in het eerste nummer van de Postduif. Daarom verbaast het ons dat er in de laatste jaren een afname te bespeuren valt van deelname aan de vieringen door de buitencirkel van onze gemeenschap. Wij hopen dat dit een tijdelijk fenomeen is en dat dit geen trend wordt.

Wat ons verder bezighoudt is o.a. het onderwerp Avondmaal en Eucharistie. De reden daartoe is als volgt. Uit voorzichtigheid en eerbied voor de verschillende geloofsbelevingen binnen onze gemeenschap en om buitensluiten van gemeenschapsleden te voorkomen, hebben wij ons tot nu toe onthouden van een viering van eucharistie of avondmaal. Als enige uitzondering daarop gold een eucharistieviering op de zaterdagavond tijdens twee voorgaande Pinkstervoettochten. Daarbij vragen niet katholieke assistenten en huisgenoten de zegen. Maar sommige protestante deelnemers voelen zich niet welkom, als zij niet aan de communie mogen deelnemen.

Ondertussen is er in de Ark wereldwijd meer ruimte ontstaan voor het uitnodigen van gedoopte niet-katholieken bij de communie. Bij grote officiële bijeenkomsten wordt toestemming aan de plaatselijke bisschop gevraagd (Otrott 1992 en 1996; Torhout 2006). Bij niet-officiële Arkgelegenheden is er – in overleg met de plaatselijke verantwoordelijken van de kerken - sprake van dezelfde ruimte. Dit geldt bijvoorbeeld voor anglicanen en katholieken in de Ark van Daybreak; en voor protestanten en orthodoxen bij de verbondsretraite in Frankrijk in 2006 en bij de Arkretraite in Nevers 2006 en 2008.

Om in onze eigen gemeenschap verder te komen, nodigen wij de verschillende groepen binnen onze gemeenschap uit tot een gesprek over wat Eucharistie en Avondmaal voor ieder persoonlijk betekent. Dat hebben wij eerst in onze eigen werkgroep gedaan. Het was een weldadige en eerbiedige uitwisseling. Nu zijn de assistenten van de drie huizen daarmee bezig. In het volgend seizoen willen wij de andere leden van de gemeenschap tot zo’n ontmoeting uitnodigen via vervolggroepen van Identiteit en Missie. De bedoeling van die gesprekken en ontmoetingen is het verdiepen van een eerbiedige context onder ons, waarbinnen we over bepaalde verlangens, zoals misschien toch vaker een eucharistieviering of een avondmaalsviering, kunnen onderscheiden. Christine Bruggeman, die onze werkgroep op 10 maart j.l. bezocht, heeft ons in deze handelwijze bevestigd en aangemoedigd.

Op hoop van zegen! Namens de werkgroep spiritualiteit,

Bert ten Berge sj (secr.)

p.s. Met vragen of opmerkingen kunt u terecht bij de hierboven genoemde leden van de
werkgroep spiritualiteit

-------- omgekeerde intergratie --------

Toen de kinderen nog klein waren gingen wij regelmatig kamperen in Frankrijk. Mijn man reed met tent en bagage naar de camping, bracht alles in gereedheid en reed daarna terug naar Nederland om ons op te halen. Tijdens de vakantie deden we altijd ons best om zowel Jonna alsook de andere kinderen aan hun trekken te laten komen. Jarenlang ging dit goed, totdat we op een keer terug kwamen met dezelfde fles wijn die ik voor de heenreis al had ingepakt. Vakantie betekende voor ons spelen, wandelen, zwemmen en ’s avonds onder een sterrenhemel een goed glas wijn met als achtergrondmuziek onze slapende kinderen..

Maar, zoals gezegd, dat ene jaar kwam er van dat glas wijn niets terecht.

Dat kwam zo. Die vakantie wilde Jonna niet slapen zonder mij in de buurt. Iedere avond kroop ik bij haar in de tent, maar telkens als ik dacht dat ze sliep werd ze weer wakker. Na veertien dagen werden de fles, de kinderen en ik naar huis gebracht. Mijn man ging terug om de tent af te breken. Na al deze oefeningen vonden wij elkaar weer, maar besloten de fles wijn dicht te laten. We hadden iets beters gekregen. Onze favoriete uitgaansdrank: rum cola. Diezelfde avond is mijn man op de fiets nog extra cola gaan halen. Toen even daarna de fles rum de bodem bereikte en wij uitgelaten de trap opliepen wilde ik niet denken aan de volgende ochtend. Sinds de kinderen er waren was gezellig samen doorzakken nooit meer aan de orde geweest. De volgende ochtend echter werd ik nog voor de kinderen wakker. Sinds tijden had ik me niet zo ontspannen en uitgerust gevoeld. Geen sprake van een kater.

Het volgende jaar besloten we onze kampeerervaringen niet te verlengen. We huurden een luxe huisje in een vakantiepark in Nederland. Deze manier van vakantie houden maakte ons allemaal iets minder gehandicapt en ook daar was een sterrenhemel.

Sinds het overlijden van mijn man is Jonna niet meer met ons mee geweest op vakantie.

Toen Hans, mijn huidige man, voorstelde om met Jonna te gaan kamperen herinnerde ik mij onmiddellijk bovenstaand verhaal. De andere kinderen verklaarden ons voor gek. “Wij nemen geen verantwoordelijkheid voor zo’n dwaas idee.”

Maar ik wilde het best nog een keer proberen vooral toen ik hoorde dat de camping deel uit maakte van een instituut. Wij gingen kijken en waren enthousiast. Mijn man kende de directeur en wij nodigde hem uit om tijdens ons verblijf op zijn camping op de koffie te komen.

Tijdens de zoektocht naar de rest van de kampeerspullen werd de herinnering verscherpt. Bij vertrek geloofde niemand meer dat het zou lukken behalve Jonna en mijn man. George en Lucia vonden nog steeds dat we gestoord waren, maar boden wel aan om de eerste nacht stand-by te zijn, wat we heel loyaal vonden en met beide handen aangrepen. Je wist immers nooit.

De eerste nacht verliep echter heel anders dan voorzien. Geen enkel probleem. In plaats van Jonna die de tent in- en uitliep of luid gillend onder tentzeilen doorkroop, ging ze na haar avondrituelen rustig liggen, maar niet nadat we haar Zweedse band – een fixatiemaatregel – om hadden gedaan. Ze sliep vrijwel meteen in. Door de Zweedse band kwam ze niet van haar luchtbed af, niettegenstaande het feit dat die band nergens aan vast zat. Wij lieten het zo en konden voor de tent gaan zitten om de sterrenhemel te ontvangen.

Ook op deze vakantie wisselden wij elkaar af in de aandacht voor Jonna. Jonna sloeg toch in een onbewaakt ogenblik de buurman hard op zijn rug. De man wist niet waar hij het zoeken moest: vastpakken, terugmeppen misschien. Het liep met een sisser af. Zijn zoontje met een ADHD-probleem had net daarvoor de bekleding van onze auto met een balpen bewerkt. Dat schept een basis, zal ik maar zeggen.

De avonden met Jonna voor het kampvuur - een groot vuur - is een van de mooiste vakantiemomenten geworden. Nog voor het ging schemeren kwamen bewoners van het instituut buurten en helpen om het vuur op te bouwen. Nadat ze de gang van zaken door had, zat Jonna de volgende avond als eerste bij de grote ronde voorpot. Ze was niet bij het vuur weg te slaan en schoof haar stoel millimeter na millimeter vooruit om dichter bij het vuur te kunnen komen.

Zodra ze de kans kreeg stond ze op en ging nog dichterbij om iets in het vuur te gooien, ook afgekeken van de andere bewoners. Ondertussen hield de kring van ouders en andere toezichthouders hun adem in, om daarna weer verder te keuvelen in en om verhalen heen. Ware ontmoetingen waarin wij de gezelligheid en vrijwilligheid herkenden. Je zou het een vorm van omgekeerde intergratie kunnen noemen. Alles ging goed, tot die nacht waarin Jonna niet wilde slapen en wij grenzen passeerden waarvan wij het bestaan niet kenden. Doodmoe zijn we de volgende ochtend naar huis gereden: nooit meer zo’n nacht. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Twee dagen later waren we terug en hebben we de vakantie opgewekt uitgeleefd. Deze vakantie heeft ons geen ongeopende fles wijn opgeleverd, maar wel een vol pak koffie. De directeur is niet op onze uitnodiging ingegaan.

Corrie de Graaf

-------- nieuwe boeken --------

Receiving the Gift of Friendship

Profound Disability, Theological Anthropology, and Ethics

Hans S. Reinders

A thought-provoking Christian view of the severely disabled and what it means to be human

Does our capacity for doing and acting define us as human beings? If so, where does that leave those with intellectual disabilities? Hans Reinders here makes an unusual claim: the profoundly disabled are people just like the rest of us and must be included not only in our public institutions but also in our daily lives – by our choosing them as friends.

Overturning the “commonsense” view of human beings, Reinders founds his argument for a paradigm shift in our relationship to people with disabilities on a groundbreaking philosophical-theological consideration of our basic human commonality. While this study is deeply theological and ethical, Reinders gives it human vividness and warmth with stories of his own involvement with the disabled and of the work of Jean Vanier and Henri Nouwen in L’Arche communities.

“A moving argument for the humanity of profoundly disabled persons, their capacity for friendship, and their ability to reveal our relationship with God…A breakthrough contribution.” - Don Browning

University of Chicago

Hans S. Reinders is the Bernard Lievegoed Professor of Ethics and Mental Disability at the Free University of Amsterdam

-------- recept --------

Recept voor bonen voor een heer op stand (2 à 3 personen )

2 gesnipperde uien 2 eetlepels azijn

1 gesnipperd teentje knoflook 1 eetlepel suiker

20 g boter 1 à 2 eetlepels ketjap

2 à 3 theelepels chilipoeder 2 eetlepels zilveruitjes

1 droge metworst of rookworst rozijnen naar smaak

200 g tauge ( 1 theelepel sambal oelek )

zout, rozemarijn, tijm, oregano 1 blik bruine bonen

2 à 3 eetlepels pindakaas 2 bananen

Fruit de ui en knoflook in de boter goudgeel. Voeg het chilipoeder en de in plakjes gesneden worst toe, bak ze even mee, voeg de taugé, het zout en de kruiden toe en laat alles 10 minuten sudderen .

Doe er dan bij: pindakaas, een beetje water, de azijn, de suiker, de ketjap, de uitjes, de rozijnen, (de sambal), en de uitgelekte bonen. Zorg dat alles goed heet wordt zonder aan te branden. Voeg eventueel nog wat vocht toe. Laat op het laatst de plakjes banaan meewarmen zonder ze stuk te maken.

DE POSTDUIF

Nieuwsblad van De Ark Gemeenschap Gouda

Nr. 1

Maart 2008

-------- voorwoord --------

ANNUNCIATIE

Ons nieuw aangekondigd blad is nu in gebruik. Ook in deze nieuwe uitgave houden wij u op de hoogte van ons wel en wee, en delen wij met u onze verhalen.

Een van de verhalen is het feest Katimavic in de oude abdij in Drongen. In deze abdij hebben de vensterbanken de omvang van een echte bank. Ramen open en het zonlicht naar binnen laten stromen terwijl je op de vensterbank zit om uit te rusten van de vele indrukken. Indrukken die vooral te maken hebben met de kleine tussendoor momenten. Het ontmoeten in de zaal, in de gang, tijdens de vaat, tijdens te lezing, tijdens de borrel ’s avonds enz. Dat allemaal op één ‘boot’.

Een ander verhaal is het opnieuw verwelkomen van de inspectie. De vorige ronde hadden wij te horen hadden gekregen waar wij aan moesten werken. Deze ronde het resultaat er te mogen wezen. Wij kregen een voldoende met de complimenten over de hoeveelheid werk die wij hadden verricht.

Nog steeds lukt het ons om met elkaar de schouders eronder te zetten. Zolang het ons leven geeft zijn wij op de goede weg. Aangekondigd wordt nu de arbeidsinspectie en de voortgang van de HKZ.

Ook kondig ik u een verhaaltje aan over een van mijn ervaringen. Dit als antwoord op de vraag om van mezelf meer te laten zien. Ik doe dit met veel plezier. Een aantal van mijn geschreven ervaringen hebben her en der het licht gezien. Voor ons nieuwe blad heb ik gekozen voor de titel ANNUNCIATIE.

Corrie de Graaf

Bij het eerste nummer van ‘De Postduif’

Alweer een tijdje geleden ontstond het idee om naast de ‘Nieuwsflits’ een wat uitgebreider nieuwsblad te maken van de Ark Gemeenschap Gouda.

Hier zie je dan het eerste nummer voor je!

Het is de bedoeling dat het vier keer per jaar verschijnt.

Als naam voor het blad werden genoemd ‘De Postduif’ en ‘Het Gouwe Licht’. Beide namen verwijzen naar spiritualiteit en vrede. Vanuit de huizen en het ateljee is uiteindelijk gekozen voor ‘De Postduif’.

We horen het graag als je suggesties en ideeën hebt voor dit nieuwsblad!

Ons adressenbestand is al oud. Daarom het vriendelijke verzoek om aan ons door te geven als je dit blad niet langer wilt ontvangen!

Redactieadres:

Ark Gemeenschap Gouda, t.a.v. secretariaat, Warmoezierskade 11, 2805 PR Gouda.

Tel. 0182 - 582581

Email: kantoor.arkgouda@larchegouda.org

-------- manna --------

Hallo allemaal. Wij hebben weer heel wat meegemaakt. Neem nu het verjaardagsfeest van Thea!

Thea: “het was reuze-gezellig! Aan het eind van de avond zijn we nog met een paar mensen naar de kroeg geweest en hebben we een biertje gedronken. Als verjaardagscadeau ben ik met Dorothea naar een beauty-farm geweest. We hebben daar in de sauna gezeten en ik ben onder de zonnebank gegaan. Het was een hele leuke verjaardag!”

Op 1 februari was Willie aan de beurt. Ook haar feest was er 1 om niet te vergeten! Willie: “ik had een discofeest en iedereen kon dansen. Op mijn verjaardag ben ik bij Anja geweest, de schoonheidsspecialiste! Ik heb hele mooie cadeaus gekregen.”

Maar je hoeft natuurlijk niet jarig te zijn om iets te vieren! Zo was Walter een weekendje in Egmond aan Zee geweest met zijn vader. Ze hebben daar veel gewandeld en er was zelfs een sauna in het hotel!

8 maart is ook een speciale dag voor Walter. Zijn ouders vieren dan hun 30-jarig huwelijksfeest! Vanaf deze kant alvast een hele fijne dag toegewenst en van harte gefeliciteerd!

Joeri heeft heel veel zin in het aankomende weekend (1 en 2 maart) want dan gaat hij logeren bij zijn zus Patricia in Utrecht! Op Klassewerk is Joeri naar een nieuwe groep gegaan. Hij werkt nu bij Willeke op de variatiegroep. En Joeri wilde jullie ook nog even vertellen dat hij naar de Katimavic is geweest en dat hij daar Harry heeft ontmoet! En dat was heel leuk!

Rendy heeft een nieuwe stageplaats gekregen. Hij werkt voor 6 weken iedere woensdag bij de Verfstreken. Dit is een atelier, waar ze prachtige schilderijen maken. Ook Rendy heeft zijn eerste schilderij af en mee naar huis genomen. Het is heel mooi geworden.

Esther komt per 1 april ook op de maandag bij ons slapen. Dat vinden wij heel leuk!!

Sinds kort zit Esther op fysio-fysiek samen met een aantal werkmakkers van het Ateljee. Daar doet ze enorm goed haar best. Natuurlijk moet je ook af en toe even genieten van een welverdiende vakantie en daarom gaat Esther op 7 maart lekker een weekje weg met haar ouders.

Nog twee van die vakantiegangers zijn Dorothea en Navina. Dorothea gaat